มาถึงแล้วก็ต้องซื้ออะไรติดมือกลับไปให้เมียกับลูกหน่อย
สวีเซิ่งซื้อขนมพีชกรอบกับเค้กชิ้นเล็กมาหลายอย่าง ทั้งตัดผ้าไหมให้กู้หวยโหรวหนึ่งผืน ซื้อรองเท้าหนังเด็กให้ไฉ่ไฉ่หนึ่งคู่ และซื้อเสื้อผ้าเด็กให้ลูกน้อยทั้งสองอีกหลายชุด
สุดท้ายตอนจ่ายเงิน เขาใช้ไปห้าสิบกว่าหยวน
พนักงานขายถึงกับตะลึงตาค้าง
ยุคนี้คนที่จ่ายเงินทีเดียวห้าสิบกว่าหยวนได้ ถือเป็นลูกค้ารายใหญ่ทั้งนั้น!
สวีเซิ่งขนของทั้งหมดขึ้นรถแทรกเตอร์ แล้วยังซื้อนมผงมอลต์กับนมผงให้กู้หวยโหรวอีกเล็กน้อย ก่อนจะขับรถกลับหมู่บ้านอย่างอารมณ์ดี
……
ปากทางเข้าหมู่บ้านดาวแดง
ลุงเฒ่าหลี่นั่งยอง ๆ สูบยาเส้นอยู่ใต้ต้นจันทราใหญ่
จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียง “ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก” ดังมาจากที่ไกล ๆ
ลุงเฒ่าหลี่เงยหน้าขึ้นมอง ตกใจจนกล้องยาสูบหลุดมือ
“โอ๊ย แม่เอ๊ย! นั่นมันอะไรน่ะ?!”
รถแทรกเตอร์สีแดงสดคันหนึ่งแล่นมาอย่างมั่นคง ก่อนเลี้ยวเข้ามาจากถนนใหญ่
คนขับไม่ใช่ใครอื่น นอกจากดาเซิ่ง!
“ดาเซิ่ง! ดาเซิ่ง!” ลุงเฒ่าหลี่กระโดดขึ้นมาตะโกน “ไอ้หนุ่มนี่! ไปเอาเหล็กก้อนใหญ่นี่มาจากไหน?!”
สวีเซิ่งจอดรถ ยื่นหน้าออกมาพร้อมรอยยิ้ม “ลุงหลี่ ผมไปซื้อที่อำเภอมาครับ!”
ลุงเฒ่าหลี่เดินวนรอบรถแทรกเตอร์สามรอบ อ้าปากกว้างจนยัดไข่เข้าไปได้ทั้งฟอง
“โอ๊ย…โอ๊ย…ฉันอายุหกสิบกว่าปีแล้ว ยังไม่เคยเห็นบ้านไหนซื้อรถแทรกเตอร์มาใช้เองเลย…”