เจ้าหน้าที่เจี๋ยวตบไหล่เขา “น้องสวี ดินของนายคุณภาพดีจริง ๆ ผู้เชี่ยวชาญจากมณฑลยังพยักหน้าเห็นด้วยเลย ต่อไปส่งมาได้อย่างสบายใจ!”
“ถ้าอย่างนั้น... แล้วดินหลายเที่ยวก่อนหน้านี้...”
“ชดเชยส่วนต่างตามราคาใหม่!” เจ้าหน้าที่เจี๋ยวเปิดลิ้นชัก หยิบเงินออกมานับหนึ่งปึก “น้องสวี นี่เป็นเงินชดเชยส่วนต่างของดินหลายเที่ยวก่อนหน้า รวมกับเที่ยวที่นายส่งมาเมื่อวาน ทั้งหมดสองร้อยสามสิบหยวน!”
สวีเซิ่งรับเงินมา ใจฟูจนยิ้มแก้มปริ
“พี่เจี๋ยว ต่อไปผมส่งเพิ่มได้ไหมครับ”
“ได้แน่นอน!” ดวงตาเจ้าหน้าที่เจี๋ยวเป็นประกาย “นายส่งมาเท่าไหร่ เรารับหมด!”
สวีเซิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง “พี่เจี๋ยว ผมเพิ่งซื้อรถแทรกเตอร์คันใหม่มา วันหนึ่งวิ่งได้สองเที่ยว แต่ละเที่ยวบรรทุกได้ตันกว่า ๆ วันหนึ่งก็สองตันกว่าแล้วครับ”
“ดี!” เจ้าหน้าที่เจี๋ยวตบโต๊ะ “ทำแบบนี้เลย!”
ทั้งสองคุยรายละเอียดกันอีกเล็กน้อย สวีเซิ่งยัดเงินสองร้อยสามสิบหยวนไว้ในอกเสื้อ ก่อนเดินออกจากโรงหล่ออย่างอารมณ์ดี
เพิ่งก้าวออกจากประตู ก็เจอนายจางขี่จักรยานผ่านมา
“น้องชาย!” นายจางตะโกนมาแต่ไกล “พี่เดาไว้แล้วว่าวันนี้นายต้องมา! เป็นไง ได้รถมาแล้วหรือยัง?”
“ได้มาแล้วครับ!” สวีเซิ่งแกว่งกุญแจรถจี๊ปในมือให้ดู
นายจางเดินเข้ามา วนดูรถจี๊ปสามรอบ ปากอ้ากว้างจนแทบแขวนน้ำมันงาได้
“น้องชายเอ๊ย พี่ยอมแล้ว ยอมจริง ๆ”
“พี่จาง มื้อเที่ยงวันนี้ผมเลี้ยงนะครับ”
“วันนี้ไม่ต้องหรอก!” นายจางโบกมือ “สองสามวันนี้พี่มีธุระ เรื่องทีมก่อสร้างของนาย พี่ใส่ใจอยู่แล้ว ติดต่อพวกพี่น้องเก่า ๆ ไว้หลายคนแล้วด้วย”