สวีเซิ่งยืนอยู่หน้ารถจี๊ป
ธงแพร 6 ผืนวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบอยู่หน้ารถ
รองเท้าผ้าถึง 20 คู่เรียงอยู่ข้างรถ
กู้หวยโหรวอุ้มเหนียนอานกลับเข้าไปในลานบ้าน ก่อนจะส่งยิ้มให้เขา
ไฉ่ไฉ่เดินมายืนข้างเขา แล้วเงยหน้ามอง
หวังต้าเหลยยังคงพูดอยู่ตรงนั้น
ครูใหญ่โจวตื่นเต้นจนหน้าแดงก่ำ
ผู้ใหญ่บ้านทั้ง 4 คนช่วยพูดสนับสนุนอยู่ข้าง ๆ
เหล่านักเรียนปรบมือพร้อมเพรียงกัน
ชาวบ้านยืนล้อมอยู่รอบ ๆ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม
สวีเซิ่งสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วประสานมือคำนับทุกคน
“พี่น้องชาวบ้าน” เขากล่าว “วันนี้ทุกคนอุตส่าห์นำธงแพรมามอบให้ ผม สวีเซิ่ง รู้สึกละอายใจจริง ๆ!”
“ผมก็แค่ชาวนาธรรมดาคนหนึ่ง ช่วยโรงเรียนทำเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น”
“เป็นเพราะทุกคนให้เกียรติผม ถึงได้มอบธงแพรกับรองเท้าผ้ามาให้มากมายขนาดนี้”
“ผม สวีเซิ่ง ขอให้คำมั่นอย่างจริงจัง ณ ที่นี้!”
“ต่อไปโรงเรียนประถมหมู่บ้านดาวแดงต้องการอะไร ก็บอกผมได้เลย ถ้าผมทำได้ ผมจะพยายามช่วยเต็มที่!”