ลุงหวังรับงานทำโต๊ะเก้าอี้ไปแล้ว ก็แบกจอบเดินจากไปอย่างอารมณ์ดี
สวีเซิ่งออกจากบ้านหวังต้าเหลย ตั้งใจจะกลับไปดูกู้หวยโหรวกับเจ้าหนูน้อยทั้งสอง
เพิ่งเดินมาถึงใต้ต้นจันทราใหญ่ตรงปากหมู่บ้าน ก็เห็นเจ้าจ้าวเถียะค้างวิ่งหอบแฮก ๆ เข้ามา
“พี่เซิ่ง! พี่เซิ่ง!”
“มีอะไร เถียะค้าง? วิ่งซะรีบร้อนเชียว”
เจ้าจ้าวเถียะค้างปาดเหงื่อ “เจ้าหน้าที่โจวจากโรงหล่อในอำเภอมาแล้ว! ยังพาคนมาด้วยอีกสองคน! ทุกคนใส่ชุดจงซาน ดูท่าทางเหมือนเจ้าหน้าที่ใหญ่เลย!”
สวีเซิ่งเลิกคิ้ว
เจ้าหน้าที่โจวมาตอนนี้ทำไมกัน? แถมยังพาคนมาด้วย?
“พวกเขาอยู่ไหน?”
“อยู่ที่จุดรับฝากขาย! ผมให้พวกเขานั่งรอในห้องเล็กก่อน แล้วก็รินชาให้แล้ว”
“ไปกัน!”
สวีเซิ่งรีบตามเจ้าจ้าวเถียะค้างตรงไปยังฝั่งตะวันตกของหมู่บ้าน
พอมาถึงหน้าห้องเล็กของจุดรับฝากขาย สวีเซิ่งก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนผลักประตูเข้าไป
ในห้อง เจ้าหน้าที่โจวนั่งอยู่ข้างโต๊ะ กำลังคุยกับชายสองคนที่สวมชุดจงซาน
คนหนึ่งอายุราวห้าสิบปี สวมแว่นกรอบทอง
อีกคนอายุสี่สิบต้น ๆ ผิวคล้ำ นิ้วมือหยาบกร้าน เห็นได้ชัดว่าคลุกคลีกับแร่หินมานาน
พอเจ้าหน้าที่โจวเห็นสวีเซิ่งก็รีบลุกขึ้นทันที “เสี่ยวสวี ในที่สุดก็มาเสียที!”
“ช่างโจว มาถึงนี่ได้ยังไงครับ ไม่เห็นบอกล่วงหน้าเลย” สวีเซิ่งยิ้มพลางเดินเข้าไปหา
“โธ่ เรื่องนี้มันด่วน!”
เจ้าหน้าที่โจวลดเสียงลง “เสี่ยวสวี ขอแนะนำให้รู้จักหน่อย”