“มีเรื่องอะไรเหรอ?”
“พ่อฉัน…พ่อฉันเขา…” ขอบตาของหลี่สือโถวแดงก่ำขึ้นมาทันที “พี่เซิ่ง ไปดูที่บ้านฉันหน่อยเถอะ…ไปดูหน่อย…”
สวีเซิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย “เป็นอะไรไป? เกิดเรื่องขึ้นเหรอ?”
“ไม่มีเรื่องอะไร! ไม่มีเรื่องอะไร!”
สือโถวรีบโบกมือ แต่น้ำตากลับไหลพราก “พี่เซิ่ง…พ่อฉันเขา…เขาเปลี่ยนไปแล้ว…”
สวีเซิ่งชะงักไป ก่อนจะตอบทันทีว่า “ฉันไปดูด้วยกันกับนาย”
ครั้งก่อนที่สวีเซิ่งไปบ้านหลี่เหล่าเหนียน เขาเห็นขวดเหล้ากับเศษผักเน่าเกลื่อนกลาด มีทั้งขี้ไก่ขี้หมาเต็มไปหมด
แต่คราวนี้ เพียงก้าวเข้าไปในประตูลานบ้าน สวีเซิ่งก็ชะงักงัน
ลานบ้านสะอาดเอี่ยม
บนพื้นไม่มีเศษกระดาษแม้แต่ชิ้นเดียว
ขวดเหล้าแตก ๆ หายไปหมดแล้ว ตรงมุมกำแพงยังมีฟืนกองเล็ก ๆ เรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ
“นี่…นี่บ้านหลี่เหล่าเหนียนจริงเหรอ?” สวีเซิ่งแทบไม่กล้าเชื่อสายตาตัวเอง
“พ่อ! พ่อ! ลุงเซิ่งมาแล้ว!” หลี่สือโถวตะโกนเรียก
ในบ้านมีเสียงเคลื่อนไหว ก่อนร่างผอมแห้งร่างหนึ่งจะเดินออกมา
สวีเซิ่งมองอีกครั้ง แทบจำไม่ได้
นั่นยังเป็นหลี่เหล่าเหนียนอยู่หรือเปล่า?
คนขี้เมาที่เมื่อก่อนแก้มเต็มไปด้วยเนื้อ หนวดเครารุงรัง เดินโซเซ และมีกลิ่นเหล้าหึ่งมาแต่ไกลคนนั้นหายไปแล้ว
ชายตรงหน้าผอมลงไปทั้งตัว แก้มตอบลงทั้งสองข้าง
แต่ใบหน้าล้างสะอาดหมดจด หนวดเคราก็โกนเรียบร้อย ผมเปียกน้ำถูกหวีจนเป็นทรง
“ดะ…ดาเซิ่ง” หลี่เหล่าเหนียนเห็นสวีเซิ่งก็ทำตัวไม่ถูก เขาถูมือไปมา “นาย…นายมาทำไมเหรอ?”
“มาเยี่ยมนายน่ะ” สวีเซิ่งยิ้ม “พี่เหล่าเหนียน ลานบ้านนี่…เก็บกวาดจนเหมือนเปลี่ยนบ้านใหม่เลยนะ”
“แหะ ๆ…” หลี่เหล่าเหนียนเกาหัว “อยู่เฉย ๆ ไม่ได้ ก็เลยเก็บกวาดสักหน่อย…เข้าบ้านก่อนสิ เข้ามานั่งข้างใน”
สวีเซิ่งเดินเข้าไปในบ้าน
ข้างในก็เปลี่ยนไปเหมือนกัน
ถึงจะยังเป็นบ้านโทรม ๆ หลังเดิม เฟอร์นิเจอร์ก็มีอยู่ไม่กี่ชิ้น แถมยังเก่าโทรม แต่ทุกอย่างถูกเช็ดจนสะอาดเอี่ยม