ใช้เวลาไม่ถึงสองชั่วโมง ผู้ใหญ่บ้านทั้งห้าคนก็มาถึงกันครบ
หยางเตอฝาเดินเข้ามาก็โวยวายทันที “น้องดาเซิ่ง มีเรื่องสำคัญอะไรหรือ? ฉันยังไม่มีเวลาใส่ยาสูบลงกล้องยาสูบเลยนะ”
หลี่เถี่ยซาน จ้าวหม่านชาง หวังฟู่กุ้ย รวมถึงหวังต้าเหลย ต่างก็มาถึงกันหมดแล้ว
หวังต้าเหลยเป็นคนกันเองกับสวีเซิ่ง แค่เห็นหน้าก็รู้ทันทีว่าสวีเซิ่งสีหน้าไม่ปกติ “ดาเซิ่ง เกิดอะไรขึ้น?”
สวีเซิ่งไม่ได้ตอบ เพียงชี้ไปยังเสื้อเชิ้ตสามตัวที่วางอยู่ในห้องโถง
ผู้ใหญ่บ้านจากหมู่บ้านอื่นทั้งสี่คนต่างชะงักไป
“นี่มันเสื้อแบบที่ขายในร้านสหกรณ์เมื่อวานไม่ใช่หรือ?” จ้าวหม่านชางดันแว่นสายตาขึ้น
“ใช่” สวีเซิ่งพยักหน้า “แต่เสื้อสามตัวนี้ไม่ได้ขายออกไปจากร้านสหกรณ์ มีคนเอาออกไปจากโกดังของฉัน”
“อะไรนะ?!” ชายชราทั้งสี่ลุกพรวดขึ้นพร้อมกัน
“ใครทำ?” หลี่เถี่ยซานเป็นคนตรงไปตรงมา ดวงตาเบิกกว้าง “ใครมันกล้าขนาดนี้?”
กำลังพูดกันอยู่ เสียงตะโกนก้องของป้าหวังก็ดังมาจากหน้าประตูลานบ้าน “ดาเซิ่ง! เรียกฉันมามีธุระอะไร? ไก่ที่บ้านฉันยังไม่ได้ให้อาหารเลยนะ!”
ป้าหวังเดินเข้ามา พอเห็นผู้ใหญ่บ้านทั้งห้านั่งเรียงกันอยู่ รอยยิ้มบนใบหน้าก็แข็งค้างทันที
“นี่...ทำไมคนเยอะขนาดนี้ล่ะ?”
“ป้าครับ นั่งก่อน” สวีเซิ่งชี้ไปที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม
ป้าหวังเพิ่งหย่อนก้นลงบนขอบเก้าอี้ สายตาก็เหลือบไปเห็นเสื้อเชิ้ตสามตัวบนโต๊ะ สีหน้าพลันซีดเผือด
“ป้าครับ” สวีเซิ่งถาม “จำเสื้อเชิ้ตสามตัวนี้ได้ไหม?”
ริมฝีปากของป้าหวังสั่นระริก “ฉัน...ฉันไม่รู้จัก...เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับฉัน...”