ไซต์ก่อสร้างอยู่ไม่ไกลจากโรงพยาบาล สวีเซิ่งลากรถเข็นเอี๊ยดอ๊าดไป ถึงที่หมายในเวลายี่สิบกว่านาที
พระอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้าแล้ว คนงานในไซต์ก่อสร้างเริ่มทยอยเลิกงาน
นายจางกำลังยืนคุยกับคนที่ดูเหมือนช่างเทคนิคสวมแว่นอยู่หน้ากระท่อมคนงาน
สวีเซิ่งจอดรถเข็นไว้ไม่ไกลจากกระท่อม แล้วประคองกู้หวยโหรวลงจากรถ ก่อนให้นั่งพักในที่ร่ม
“คุณรอผมแป๊บหนึ่งนะ”
เมื่อจัดการให้ภรรยาเรียบร้อย สวีเซิ่งก็จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ แล้วเดินตรงไปหานายจาง
นายจางสายตาดี มองเห็นสวีเซิ่งตั้งแต่ไกล จึงโบกมือให้ช่างเทคนิคคนนั้นกลับไปก่อน
“อ้าว พ่อหนุ่ม เมื่อวานเพิ่งมา วันนี้ก็มาอีกแล้วเหรอ?”
นายจางเลิกคิ้วอย่างแปลกใจเล็กน้อย
สวีเซิ่งเดินเข้าไปหา แล้วก้มคำนับนายจางก่อน
“นายจางครับ!”
“โธ่ ทำอะไรน่ะ?”
นายจางรีบประคองเขาขึ้น “เป็นอะไรไป? หรือเจอของเหลือใช้อะไรที่ถูกใจอีก?”
สวีเซิ่งส่ายหน้า แล้วล้วงธนบัตรปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้านใน
เขานับออกมาสิบหยวน จัดให้เรียบร้อยแล้วยื่นไปตรงหน้านายจาง
“นายจางครับ นี่เป็นเงินจากของเหลือใช้ล็อตเมื่อวานครับ”
นายจางชะงักไป มองเงินสิบหยวนแล้วไม่ได้ยื่นมือไปรับ
หลายวันมานี้สวีเซิ่งพาภรรยาออกมาด้วยทุกครั้ง นายจางย่อมเห็นอยู่แล้ว จึงเกิดความรู้สึกเอ็นดูและสงสารคู่สามีภรรยาที่ขยันต่อสู้ดิ้นรนคู่นี้ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
“นี่คุณ...”
“ของเหลือใช้ล็อตเมื่อวานครับ” สวีเซิ่งพูดพลางยื่นเงินไปข้างหน้าอีกนิด “ตอนผมขนไป เราตกลงกันแล้วว่าถ้าขายได้ ผมจะเอาเงินมาคืนให้คุณ”
“วันนี้ขายหมดแล้ว นี่เป็นส่วนของคุณครับ”
นายจางหัวเราะพลางส่ายหน้า
“พ่อหนุ่ม พี่บอกตรง ๆ นะ กองของพังพวกนั้นเดิมทีพี่ก็จะจัดการทิ้งเป็นขยะอยู่แล้ว”