“อีกเรื่องหนึ่ง” เสิ่นหงเสียขัดจังหวะเขา “ตอนฉันเข้ามาในโรงงานเมื่อกี้ เห็นนายเอาเข็มหักสองเล่มไปซ่อนไว้ในจักรเย็บผ้าของแผนกสาม”
สีหน้าของหลี่ต้าซานพลันเปลี่ยนเป็นย่ำแย่ทันที
“เธอ... เธอรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?”
“ฉันเห็นตั้งแต่แรกแล้ว” เสิ่นหงเสียพูดอย่างสงบนิ่ง “ก่อนเข้ามาในโรงงาน ฉันยืนอยู่ข้างนอกครึ่งชั่วโมง”
“ประตูแผนกสามเปิดอยู่ ฉันเห็นทุกอย่างชัดเจน”
ปากของหลี่ต้าซานสั่นระริก
เสิ่นหงเสียพูดต่อ “ซุนโหย่วเถียน หลิวเอ้อร์ฝู”
ทั้งสองคนเงยหน้าขึ้นมาด้วย
“พวกนายสองคนไปกับหลี่ต้าซานด้วย” เสิ่นหงเสียกล่าว “เดือนก่อนพวกนายสามคนเป็นคนทุบหน้าต่างแผนกสามพัง ส่วนเรื่องที่พวกนายสามคนคุยกันอยู่หน้าโรงงานเมื่อเช้านี้ ฉันก็รู้หมดแล้ว”
“คุยกันเรื่องอะไร?”
“วางแผนทำให้คนที่โรงงานหงกวงส่งมาหวาดกลัวจนหนีกลับไป”
ซุนโหย่วเถียนกับหลิวเอ้อร์ฝูสบตากัน สีหน้าของทั้งคู่ย่ำแย่ลงอย่างเห็นได้ชัด
“หลี่ต้าซาน ซุนโหย่วเถียน หลิวเอ้อร์ฝู” เสิ่นหงเสียวางรายชื่อลง “สามคนนี้ไล่ออกทั้งหมด”
“อะไรนะ?!”
“ไล่ออก?!”
“เธอมีสิทธิ์อะไรมาไล่พวกเราออก!” หลี่ต้าซานผุดลุกขึ้น “พวกเราเป็นพนักงานประจำที่มีตำแหน่งบรรจุ!”
“ใช่” เสิ่นหงเสียพยักหน้า “พวกนายมีตำแหน่งบรรจุ”
“แต่...” เสิ่นหงเสียหยิบข้อตกลงโอนสิทธิ์การบริหารออกมาจากกระเป๋า “นี่คือข้อตกลงที่ผู้อำนวยการหลี่ทำกับโรงงานหงกวง ข้อ 7 ระบุไว้ว่าอำนาจจัดการพนักงานในแผนกเป็นของโรงงานหงกวง”