ฟ้าเพิ่งสาง สวีเซิ่งก็ลืมตาตื่น
เตียงเตาดินไม่ใหญ่ คนสามคนเบียดกันอยู่บนนั้น แต่ก็อบอุ่นดี
สวีเซิ่งลุกขึ้นอย่างเบามือเบาเท้า แล้วจัดชายผ้าห่มให้กู้หวยโหรว
พอแต่งตัวเสร็จ เขาก็เดินออกจากห้อง ด้านนอกฟ้าเพิ่งเริ่มสาง ในหมู่บ้านเงียบสงบจนได้ยินเพียงเสียงไก่ขันเป็นระยะ
บ้านใหม่ถึงจะเก่าซอมซ่อ แต่ข้อดีก็คือเงียบสงบ
สวีเซิ่งเริ่มทำอาหารเช้า เขาใส่น้ำตาลแดงลงไปในหม้อเล็กน้อย แล้วตอกไข่ลงไปหลายฟอง
“พ่อ...”
เสียงเล็ก ๆ งัวเงียดังมาจากห้องด้านใน
สวีเซิ่งหันกลับไปมอง เห็นไฉ่ไฉ่สวมเสื้อผ้าเก่า ๆ ผมเผ้ายุ่งเหยิงราวกับรังไก่ กำลังยืนขยี้ตาอยู่ตรงประตู
หนูน้อยสูดจมูกฟุดฟิด ดวงตาพลันเบิกกว้าง
“หอมจัง! พ่อทำอะไรอยู่เหรอ?”
“ไข่ต้มน้ำตาลแดง” สวีเซิ่งยิ้มพลางกวักมือเรียก “รีบมาล้างหน้าแปรงฟันเร็ว พ่อจะตักให้กินสักชาม”
พอได้ยินดังนั้น ไฉ่ไฉ่ก็วิ่งปรู๊ดไปที่อ่างน้ำในลานบ้าน ล้างหน้าลวก ๆ สองสามที แล้วใช้นิ้วแทนแปรงสีฟันขยุกขยิกอยู่ในปากสองสามครั้ง
“พ่อ! หนูล้างเสร็จแล้ว!”
สวีเซิ่ง: “...”
ล้างหน้าแปรงฟันเร็วยิ่งกว่าทหารปลดแอกเสียอีก
“ไป ๆ ล้างใหม่ แปรงฟันก็ต้องใช้เกลือด้วย”
สวีเซิ่งล้วงเกลือป่นห่อเล็กออกจากกระเป๋า เทใส่ฝ่ามือน้อย ๆ ของไฉ่ไฉ่เล็กน้อย
“เอานี่ไปถูฟันให้สะอาดก่อน แล้วพ่อค่อยตักให้”
ไฉ่ไฉ่มองไข่ต้มน้ำตาลแดงในหม้อด้วยแววตาอาลัยอาวรณ์อย่างยิ่ง
แต่พอนึกถึงที่พ่อบอกว่าต้องถูฟันให้สะอาดก่อน หนูน้อยก็ยอมตั้งอกตั้งใจถูฟันจนทั่ว
พอเธอล้างหน้าแปรงฟันเสร็จจริง ๆ สวีเซิ่งก็ตักไข่ต้มน้ำตาลแดงใส่ชามเคลือบไว้สามใบแล้ว