หลายวันต่อมา งานก่อสร้างจุดรับฝากขายคืบหน้าไปอย่างรวดเร็ว
ฝีมือของลุงหวังไม่มีที่ติ บวกกับคนงานที่ทุ่มแรงกันเต็มที่ ใช้เวลาแค่ 3 วันก็ก่อกำแพงอิฐเสร็จแล้ว
วันที่ 4 เริ่มตั้งโครงไม้
วันที่ 5 ปูแผ่นกระดาษยางมะตอยแล้วมุงกระเบื้อง
พอถึงวันที่ 6 โรงเรือนก็ใกล้เสร็จสมบูรณ์
กระท่อมหลังเล็กข้าง ๆ ก็สร้างขึ้นมาพร้อมกัน ข้างในมีโต๊ะ 1 ตัว เก้าอี้ 2 ตัว สมุดบัญชี 1 เล่ม และตาชั่ง 1 คัน
นี่คือจุดรับฝากขายของสวีเซิ่ง
แม้จะเรียบง่ายไปหน่อย แต่ถึงจะเล็กก็มีครบทุกอย่าง
หวังต้าเหลยมาตรวจงานด้วยตัวเอง
ผู้ใหญ่บ้านชรามองตรวจทุกซอกทุกมุม พลางพยักหน้าหงึก ๆ
“ดาเซิ่ง โรงเรือนนี้สร้างได้ดีมาก! แข็งแรงด้วย!”
“ต้องยกความดีความชอบให้ฝีมือของลุงรองครับ!” สวีเซิ่งยกความดีความชอบให้ลุงหวัง
ลุงหวังถูกชมจนยิ้มร่า
“โธ่ ที่สำคัญเป็นเพราะเจ้าหนุ่มดาเซิ่งมีไอเดียดีต่างหาก! ใช้กำแพงอิฐกับโครงไม้แบบนี้ ทั้งประหยัดเงินทั้งแข็งแรง!”
หวังต้าเหลยตบไหล่สวีเซิ่งเบา ๆ
“ดี! เปิดร้านได้เลย!”
“ลุงช่วยกำหนดวันให้หน่อยได้ไหมครับ?”
“อืม...” หวังต้าเหลยคิดอยู่ครู่หนึ่ง “มะรืนนี้เป็นวันดี เหมาะกับการเปิดร้าน!”
“ได้ครับ!” สวีเซิ่งพยักหน้าอย่างหนักแน่น “งั้นเปิดร้านมะรืนนี้เลย!”
……
วันก่อนเปิดร้าน สวีเซิ่งวุ่นอยู่ตลอดทั้งวัน
เขาไปพิมพ์ใบปลิวชุดหนึ่งที่ในอำเภอก่อน