หลังออกจากบ้านหวังต้าเหลย สวีเซิ่งก็ไปยังลาดดินไม่ขึ้นทางตะวันตกของหมู่บ้าน
ดวงอาทิตย์ลอยสูงแล้ว แสงแดดส่องลงบนผืนดินที่ไม่มีแม้แต่หญ้าสักต้น ผิวดินซีดขาว หินก้อนใหญ่หลายก้อนร้อนจนทอดไข่ได้
สวีเซิ่งย่อตัวลง คว้าดินขึ้นมากำหนึ่งแล้วคลึงระหว่างนิ้ว
เนื้อดินหยาบ มีเม็ดสีแดงเล็ก ๆ ปะปนอยู่ คลึงบนฝ่ามือแล้วรู้สึกร้อนนิด ๆ
นี่แหละดินทรายแดง ดูท่าความทรงจำจากชาติก่อนของเขาจะไม่ผิด
แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาจัดการเรื่องนี้ ต้องตั้งจุดรับฝากขายให้เป็นหลักเป็นแหล่งก่อน แล้วค่อยว่ากัน
สวีเซิ่งกวาดตามองสภาพพื้นที่ แล้วเริ่มคิดหาวิธีสร้างสถานรับซื้อของเก่าในใจ
ขณะที่กำลังครุ่นคิด ก็มีเสียงไอของคนสูบบุหรี่จัดดังมาจากด้านหลัง
สวีเซิ่งหันกลับไปมอง ก็เห็นลุงหวังจากในหมู่บ้าน
ลุงหวังอายุหกสิบกว่า สมัยหนุ่มเคยทำงานอยู่โรงงานเครื่องไม้ในตัวตำบล ต่อมากลับมาอยู่หมู่บ้าน รับสร้างบ้านและทำเพิงให้คนอื่นโดยเฉพาะ
ฝีมือของแกจัดว่าเป็นหนึ่งในช่างที่เก่งที่สุดในละแวกสิบลี้แปดหมู่บ้าน
“ลุงรอง มาทำอะไรที่นี่ครับ?”
สวีเซิ่งรีบเดินเข้าไปต้อนรับ
“โอ๊ย เมื่อกี้ต้าเหลยบอกฉันตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน ให้มาดูให้แกหน่อย”
ลุงหวังหรี่ตามองพื้นที่ผืนนี้ “ได้ยินว่าแกจะสร้างเพิงตรงนี้เหรอ?”
“ใช่ครับลุง!” ดวงตาสวีเซิ่งเป็นประกาย “ลุงมาพอดีเลย ช่วยดูให้หน่อยว่าทำยังไงถึงจะเหมาะ”
ลุงหวังไพล่มือไว้ด้านหลัง เดินวนรอบพื้นที่หนึ่งรอบ บางครั้งก็ใช้เท้าเขี่ยก้อนหิน แล้วเงยหน้ามองท้องฟ้า