ลมหายใจของสวีเซิ่งสะดุดไปชั่วขณะ
ในยุคนี้ เงินหนึ่งหมื่นหยวนถือเป็นเงินก้อนโต ซื้อบ้านได้ตั้งหลายหลัง
ส่วนหนึ่งแสนห้าหมื่นหยวน... เขาไม่กล้าคิดต่อเลย
แต่สวีเซิ่งก็สงบใจลงได้อย่างรวดเร็ว
ถ้าจำไม่ผิด ยุคนี้ใครแอบเปิดเหมืองส่วนตัวจะถูกจับ
ถึงดินทรายแดงจะไม่ใช่แร่ที่รัฐควบคุม แต่ถ้าขุดกันเป็นวงกว้างก็ไม่ได้เหมือนกัน
“ช่างโจว ถ้าพูดถึงความสัมพันธ์ของเรา ราคานี้ผมไม่มีปัญหาเลย วันนี้ผมขนดินรถเข็นนี้ลงให้คุณได้เลย!”
เจ้าหน้าที่เจี๋ยวตบมือฉาด “ได้ใจจริง!”
“แต่...” สวีเซิ่งเปลี่ยนเรื่อง “ช่างโจว ผมต้องบอกความจริงกับคุณ ดินนี่อยู่บนลาดเขาทางตะวันตกของหมู่บ้านเรา ที่นั่นแต่ก่อนเรียกว่าลาดดินไม่ขึ้น ปลูกอะไรก็ไม่งอก ที่ดินผืนนี้เป็นของผมเอง ตอนแยกครัวเรือนก็แบ่งมาเป็นชื่อผม”
“อืม ๆ” เจ้าหน้าที่เจี๋ยวพยักหน้า
“แต่คุณก็รู้ว่าในยุคนี้ ถ้าผมขุดทีละมาก ๆ เดี๋ยวจะเกิดเรื่องเอาได้”
แววตาของเจ้าหน้าที่เจี๋ยวเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาดันแว่นขึ้น “เสี่ยวสวี นายคิดรอบคอบดีนี่”
สวีเซิ่งพูดต่อ “เพราะงั้นผมคิดว่า เราทำแบบนี้ได้ไหม ผมอ้างว่ากำลังปรับพื้นที่ แล้วค่อย ๆ ขนออกมาทีละน้อยทุกวัน วันละรถหรือสองรถ ค่อยเป็นค่อยไป แบบนี้ก็ไม่สะดุดตา แถมยังส่งของให้โรงงานคุณได้ต่อเนื่อง คุณว่าไง?”
เจ้าหน้าที่เจี๋ยวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า “ได้! แบบนี้ได้! นายหนุ่มนี่หัวไวจริง ๆ!”
นายจางมองอยู่ข้าง ๆ แล้วรู้สึกชื่นชมสวีเซิ่งอยู่บ้าง
น้องชายคนนี้จัดการเรื่องต่าง ๆ ได้รอบคอบมาก
“งั้นดินรถแรกนี่...” เจ้าหน้าที่เจี๋ยวเริ่มจัดการงาน “เรามาชั่งน้ำหนักกันก่อน”