ช่วงบ่าย สวีเซิ่งเข็นรถเข็นเปล่าไปยังจุดรับฝากขาย
พอเดินไปถึงหัวหมู่บ้านทางทิศตะวันตก ก็เห็นคนพลุกพล่านอยู่หน้าจุดรับฝากขายแต่ไกล
หน้ากระท่อมมีของเก่ากองเล็ก ๆ อยู่หลายกอง ชาวบ้านหลายคนยืนล้อมเครื่องชั่ง พูดคุยกันจ้อกแจ้ก
ชาวบ้านที่สวีเซิ่งจ้างชื่อเจ้าจ้าวเถียะค้าง กำลังก้มตัว ยกกองเศษเหล็กขึ้นชั่ง
เจ้าจ้าวเถียะค้างอายุสามสิบกว่า ผอมแห้งเหมือนไม้ไผ่ แต่พอทำงานกลับขยันขันแข็งไม่อิดออด
บ้านเขามีสมาชิก 7 คน แม่แก่ ๆ นอนป่วยเป็นอัมพาตอยู่บนเตียงเตา ภรรยาก็ร่างกายอ่อนแอ ส่วนลูกอีก 3 คน คนโตสุดเพิ่งอายุ 8 ขวบ
เสบียงของทั้งครอบครัวฝากความหวังไว้กับที่นาแห้งแล้ง 2 หมู่ของเขา
สองปีก่อนเกิดทุพภิกขภัย บ้านเขาแทบไม่มีข้าวจะกิน ลูก ๆ หิวจนร้องไห้ไม่หยุด
ถ้าสวีเซิ่งไม่จ้างเขามาทำงานที่จุดรับฝากขาย ให้เงินเดือนละ 8 หยวนพร้อมข้าวหนึ่งมื้อ ชีวิตครอบครัวนี้คงไปต่อไม่ไหวแล้ว
พอเจ้าจ้าวเถียะค้างเห็นสวีเซิ่งมา ดวงตาก็เป็นประกาย รีบเช็ดมือกับกางเกงแล้วเดินมาต้อนรับ “พี่เซิ่ง! มาแล้วเหรอครับ!”
“เถียะค้าง วันนี้ค้าขายเป็นยังไงบ้าง?”
“โห เยอะเลยครับ!” เจ้าจ้าวเถียะค้างนับนิ้ว “ตอนเช้ามีคนมาเจ็ดแปดกลุ่ม รับซื้อเศษเหล็กได้เกือบ 200 ชั่ง หนังสือพิมพ์เก่าอีกกว่า 50 ชั่ง แล้วยังมีคนเอาหลอดยาสีฟันมาแลกครีมสโนว์ด้วยครับ”
สวีเซิ่งพยักหน้า “จดบัญชีเรียบร้อยดีไหม?”
“เรียบร้อยครับ! เรียบร้อย!” เจ้าจ้าวเถียะค้างรีบยื่นสมุดบัญชีให้ “พี่เซิ่งดูได้เลยครับ ผมจดไว้ชัดเจนทุกครั้ง!”
สวีเซิ่งรับสมุดบัญชีมาเปิดดู
เจ้าจ้าวเถียะค้างอ่านหนังสือไม่ค่อยออก ลายมือโย้เย้ แต่สวีเซิ่งก็ยังอ่านได้
สิ่งของ น้ำหนัก ราคา และเงินที่จ่ายออกไปของการซื้อขายแต่ละครั้ง ล้วนจดไว้ชัดเจน
“อืม ดีมาก” สวีเซิ่งปิดสมุดบัญชี “เถียะค้าง ช่วงนี้ลำบากหน่อยนะ”
“ไม่ลำบากเลยครับ!” เจ้าจ้าวเถียะค้างโบกมือรัว ๆ “พี่เซิ่งให้ค่าจ้างผม ดีกว่าทำนาเยอะเลย! เมื่อวานเมียผมยังบอกว่าโชคดีที่มีพี่เซิ่ง ไม่อย่างนั้นฤดูใบไม้ร่วงนี้ลูก ๆ ที่บ้านคงไม่มีเสื้อกันหนาวใส่!”