“สวีเซิ่งแต่งงานกับครูสาวที่ลงชนบทมา ภรรยาของเขาถึงกับตัดความเกี่ยวข้องกับครอบครัวตัวเองเพื่อมาอยู่กับเขา และลงชนบทมาลำบากด้วยกัน แล้วบ้านสกุลสวีปฏิบัติต่อเธอยังไง?”
“วันสิ้นปีไม่ให้เธอขึ้นโต๊ะกินข้าว!”
“ทั้งที่กำลังตั้งท้อง ยังให้เธอไปตักน้ำ!”
“ไข่ไก่ก็ไม่ให้กิน เสื้อผ้าใหม่ก็ไม่ให้ใส่!”
“เรื่องพวกนี้ คิดว่าคนในหมู่บ้านไม่มีใครรู้หรือไง?”
พ่อเฒ่าสวีพูดไม่ออก
ในใจเขาร้องโอดครวญไม่หยุด ให้ตายเถอะ! วันนี้ประถาไท่กงเป็นอะไรไป? เมื่อก่อนไม่เคยยุ่งเรื่องพวกนี้ไม่ใช่หรือ?
ประถาไท่กงไม่สนใจสีหน้าของเขา แล้วพูดต่ออย่างไม่ไว้หน้า
“ยังมีสวีเซิ่งอีก! ลูกชายคนโตของแกน่ะ ซื่อ ๆ พูดน้อย เงินที่เขาหามาให้บ้านสกุลสวี พวกแกกลับเอาไปช่วยลูกชายคนรองกับลูกชายคนที่สามจนหมด!”
“ลูกชายคนรองไปตีกับคนอื่น แกก็ตามไปเก็บกวาดให้! ลูกชายคนที่สามลักเล็กขโมยน้อย แกก็ช่วยซ่อนของกลาง!”
“คนทั้งหมู่บ้านเห็นกันหมด!”
“ตอนนี้ก็ดีแล้ว” ประถาไท่กงถอนหายใจ “สวีเซิ่งตัดความเกี่ยวข้องกับพวกแกแล้ว ภรรยาของเขาคลอดลูกแฝดชายหญิง ส่วนตัวเขาเองก็ร่ำรวยขึ้นมา”
“แต่พวกแกกลับมาหาฉัน ให้ฉันออกหน้าบีบสวีเซิ่งให้รักษาขาลูกชายคนรอง แล้วยังให้จ่ายหนี้แทนลูกชายคนที่สามอีก!”