เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!
หยางเตอฝาฟาดฝ่ามือใส่สวีอันกั๋วไม่ยั้ง จนอีกฝ่ายกลิ้งเกลือกไปทั่วพื้น
เอ้อไล่จื่อคิดจะหนี แต่ถูกชายฉกรรจ์สองคนจับกดไว้ คุกเข่าอยู่กับพื้นขยับไปไหนไม่ได้
“มัดมัน!” หยางเตอฝาสั่งเสียงดัง
ชายฉกรรจ์สิบกว่าคนมัดสวีอันกั๋วกับเอ้อไล่จื่อจนแน่นเหมือนขนมจ้างสองห่อ
แรงงานหนุ่มฉกรรจ์จากหยางเจียวาคุมตัวคนก่อเรื่องทั้งสองไปยังที่ทำการกองพลหมู่บ้านดาวแดง
ระหว่างทาง ชาวบ้านหมู่บ้านดาวแดงต่างพากันออกมาดูเรื่องครึกครื้น
“โอ๊ย! นั่นสวีอันกั๋วไม่ใช่หรือ!”
“โดนคนจากหยางเจียวาจับได้แล้ว!”
“สมน้ำหน้า! บ้านสวีพวกนี้ สักวันคงพังกันทั้งบ้าน!”
หวังชุ่ยเหลียนได้ยินเสียงเอะอะ จึงรีบพุ่งออกมาจากบ้าน
พอเห็นลูกชายคนที่สามของตัวเองถูกมัดแน่นเหมือนขนมจ้าง นางก็เริ่มแหกปากร้องไห้เสียงดัง
“โอ๊ย ลูกแม่! เกิดอะไรขึ้นเนี่ย!”
“หยางเตอฝา ไอ้แก่ไม่รู้จักตาย! กล้าดียังไงมามัดลูกฉัน!”
หยางเตอฝาจ้องนางเขม็ง “หวังชุ่ยเหลียน! ลูกชายเธอทำร้ายคนในหมู่บ้านเรา แถมยังแย่งทองแดงเก่าของหมู่บ้านเราไปอีก เรื่องนี้เธอจะเอายังไง?”
หวังชุ่ยเหลียนชะงัก “แย่ง...แย่งทองแดงเก่าอะไร?”
“ยังจะทำเป็นไม่รู้!” หยางเตอฝาชี้ไปที่สวีอันกั๋ว “ไปถามลูกชายเธอเอง!”
หวังชุ่ยเหลียนหันไปมองสวีอันกั๋ว
สวีอันกั๋วก้มหน้า ไม่กล้าพูดสักคำ
หวังชุ่ยเหลียนใจหล่นวูบ
แม้นางจะลำเอียงเข้าข้างลูกชาย แต่ก็รู้ว่าถ้าเรื่องนี้บานปลาย ลูกชายคนที่สามของนางก็ต้องซวยไปด้วย
“ลุงหยาง!” หวังชุ่ยเหลียนรีบเปลี่ยนท่าที “เรื่องนี้...เรื่องนี้เป็นความเข้าใจผิด! เข้าใจผิดจริง ๆ!”
“เข้าใจผิดบ้าบออะไร!” หยางเตอฝาโยนถุงทองแดงเก่าลงกับพื้น “นี่คือของที่แย่งมาจากหยางเอ่อโก่วในหมู่บ้านเรา ไม่ต้องมีหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษรหรอก แผลบนหน้าหยางเอ่อโก่วนี่แหละคือหลักฐาน!”