รถจี๊ปอ้อมจากหลี่เจียถุนไปหยางเจียวา แล้วขับต่ออีกกว่าชั่วโมง
พอถึงหยางเจียวา สวีเซิ่งยังไม่รีบเข้าหมู่บ้าน แต่ไปหาหยางเตอฝาก่อน
พอหยางเตอฝาเห็นว่าเป็นสวีเซิ่ง ใบหน้าเหี่ยวย่นก็ยิ้มแย้มราวกับดอกไม้บาน
“น้องสวีเซิ่ง! วันนี้มีธุระอะไรถึงแวะมาล่ะ?!”
“ลุงหยาง วันนี้ผมมาหาเยี่ยมบ้านคนในหมู่บ้านครับ”
“เยี่ยมบ้าน?” หยางเตอฝาชะงักไป
สวีเซิ่งเล่าเรื่องมูลนิธิให้ฟัง
พอฟังจบ หยางเตอฝาก็พูดอย่างตื่นเต้นว่า
“เป็นเรื่องดี! เรื่องใหญ่เลย! ลุงไปกับเธอด้วย!”
“ลุงรู้ไหมว่าบ้านหยางชุ่ยอยู่ที่ไหน?”
สีหน้าหยางเตอฝาเปลี่ยนไป เขาลังเลก่อนจะพูดว่า
“หยางชุ่ย?” หยางเตอฝาดูดฟันเบา ๆ “เด็กผู้หญิงบ้านยายแก่คนนั้นน่ะเหรอ?”
“ครับ”
หยางเตอฝาถอนหายใจ แล้วจุดบุหรี่
“เซิ่งเอ๋ย เรื่องบ้านนั้น...พูดยากจริง ๆ”
“เล่ามาเถอะครับ”
“แม่ของเด็กคนนั้น...” หยางเตอฝาสูบบุหรี่เข้าไปคำหนึ่ง “เป็นลูกสาวของตาเฒ่าจางในหมู่บ้านเรา”
“ตอนแต่งเข้าบ้านหยาง คลอดยากแต่ไม่มีเงินรักษา สุดท้ายก็ทรมานจนตาย”
“เด็กคนนั้นเป็นลูกคนแรก ยังมีน้องชายอีกคน”
“ย่าของเธอ...ก็คือยายแก่คนนั้น แซ่ซุน ชื่อซุนกุ้ยจือ”
“ยายแก่คนนั้น...” หยางเตอฝาส่ายหน้า “เป็นหญิงแก่ใจร้ายที่ขึ้นชื่อที่สุดในหยางเจียวา”
“รักหลานชายเกลียดหลานสาว ในสายตามีแต่หลานชาย ไม่มีหลานสาว”
“ตั้งแต่เด็กคนนั้นเกิดมาจนถึงตอนนี้ ยังไม่เคยมีเสื้อผ้าใหม่สักชุด ใส่แต่เสื้อผ้าที่พี่ชายไม่เอาแล้ว”
“พ่อของเธอก็ไม่ใช่คนเลวหรอก แต่เป็นคนขี้ขลาด พอแต่งเมียใหม่ก็ยิ่งไม่สนใจเด็กคนนี้”