สวีเซิ่งใจหายวาบ รีบรับปากทันที
พอขนผ้าออกจากรถ ช่างโจวกับช่างอู๋ก็รีบเข้ามาล้อมดู แต่ละคนหยิบผ้าคนละพับ
ช่างโจวถือชายผ้าพิจารณาอยู่นาน ก่อนจะขมวดคิ้วขึ้นมา “เหล่าอู๋ ผ้าล็อตนี้...”
“ฉันรู้ว่านายจะพูดอะไร” อู๋จิ่งซานพยักหน้า “ลื่นมาก”
“ลื่นเหมือนปลาไหลเลย” โจวหมิงหย่วนดันแว่น “ตอนที่ฉันทำสูทในห้างฝรั่งที่เซี่ยงไฮ้ เคยเห็นผ้าไหมผสม แต่ไม่เคยเจอที่ลื่นขนาดนี้ ปัญหาเข็มกระโดดนี่รับมือยาก”
หัวใจสวีเซิ่งเต้นตึก
“ช่างโจว เข็มกระโดดคืออะไรครับ?”
“ก็คือตอนจักรเย็บผ้าเดินเส้น เข็มเย็บข้ามเนื้อผ้าไป ทำให้ฝีเข็มไม่แน่น”
โจวหมิงหย่วนอธิบาย “ผ้าลื่นเกินไป แรงเสียดทานตอนจักรเดินเส้นไม่พอ พอเข็มแทงลงไป ผ้าก็เลื่อนไปด้านข้าง เส้นที่เย็บออกมาเลยเบี้ยวไปเบี้ยวมา”
“ถ้าหนักหน่อย เส้นด้ายสองเส้นจะต่อกันไม่ติด ดึงทีเดียวก็ขาด”
สวีเซิ่งขมวดคิ้วจนเป็นปม
“งั้นก็ใช้ไม่ได้แล้วสิ”
“ไม่ได้เสียทั้งหมดหรอก แต่ของเสียจะเยอะหน่อย” อู๋จิ่งซานพูด “ตอนอยู่ซูโจวฉันเคยเห็นผ้าแบบนี้ ช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงอากาศแห้ง ไฟฟ้าสถิตจะเยอะ ผ้าก็ยับและติดกันง่าย ปัญหาเข็มกระโดดจะยิ่งหนักกว่าเดิม”
“หนักแค่ไหนครับ?”
โจวหมิงหย่วนครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนตอบ “ตอนทำงานที่ห้างฝรั่งในเซี่ยงไฮ้ ของเสียอยู่ที่ประมาณ 15 ถึง 20 เปอร์เซ็นต์”
สวีเซิ่งสูดลมหายใจเฮือก
ถ้าสั่งทำ 10,000 ตัว แล้วของเสีย 20 เปอร์เซ็นต์ ก็เท่ากับต้องทิ้ง 2,000 ตัว