สวีเซิ่งชะงักไป “ใบอนุญาตเหรอ?”
“ใบอนุญาตประกอบกิจการสำหรับผู้ประกอบการรายย่อย กับใบอนุญาตประกอบกิจการสำหรับวิสาหกิจที่ถือครองโดยส่วนรวม รวมทั้งหมดสองฉบับ” หวังผู้เฒ่ายิ้มพลางพูด “โรงงานเสื้อผ้าหงกวงสังกัดบริษัทวัสดุและอุปกรณ์หงกวงของสำนักงานอุตสาหกรรมจังหวัด แต่ยังไม่มีใบอนุญาตประกอบกิจการแยกต่างหาก”
“ถึงจะถูกกฎหมาย แต่ถ้ามองระยะยาวก็ควรมีใบอนุญาตเป็นของตัวเอง”
“คราวนี้สำนักงานอุตสาหกรรมและพาณิชย์อำเภอจัดการเป็นกรณีพิเศษ ออกใบอนุญาตประกอบกิจการสำหรับวิสาหกิจที่ถือครองโดยส่วนรวมให้โรงงานเสื้อผ้าหงกวงแล้ว”
“ขอบเขตการดำเนินงานครอบคลุมการตัดเย็บเสื้อผ้า งานพิมพ์ลายและปักผ้า การค้าส่งผ้า รวมถึงการส่งออกต่างประเทศ”
“ทุนจดทะเบียน: 10,000”
สวีเซิ่งรับใบอนุญาตทั้งสองฉบับมา
ปกสีแดง ตรงกลางปั๊มตัวอักษรสีทองคำว่า “ใบอนุญาตประกอบกิจการแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน” พอเปิดดู ข้อมูลแต่ละช่องก็กรอกไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย พร้อมประทับตราสีแดงของสำนักงานอุตสาหกรรมและพาณิชย์อำเภอ
ก่อนหน้านี้สวีเซิ่งเคยคุยเรื่องนี้กับพ่อตา ปีหน้าอาจมีการผ่อนคลายเงื่อนไขการยื่นขอใบอนุญาตสำหรับผู้ประกอบการรายย่อย
เพิ่งผ่านไปแค่ครึ่งเดือน สำนักงานอุตสาหกรรมและพาณิชย์อำเภอก็ส่งใบอนุญาตมาให้แล้ว
สวีเซิ่งเงยหน้ามองหวังผู้เฒ่า
“หัวหน้าหวัง ใบอนุญาตฉบับนี้ได้รับอนุมัติจากหน่วยงานไหนครับ?”
หวังผู้เฒ่ายิ้มแล้วตอบ “หัวหน้าจางแห่งสำนักงานอุตสาหกรรมและพาณิชย์เซ็นอนุมัติด้วยตัวเอง หัวหน้าจางกับเลขาธิการซุนเข้ารับตำแหน่งรุ่นเดียวกัน ก่อนเลขาธิการซุนจะเลื่อนเป็นรองนายอำเภอ ก็ทักทายหัวหน้าจางไว้แล้ว”
“เลขาธิการซุนบอกว่า ‘โรงงานหงกวงเป็นหน้าเป็นตาของอำเภอเรา’”