ผ้าไหมผสมเมื่ออยู่ในที่ชื้นกลับลื่นน้อยลง
พอใช้นิ้วจับ แรงเสียดทานก็เพิ่มขึ้นมาก
โจวหมิงหย่วนสูดหายใจลึก ก่อนเหยียบแป้นจักรเย็บผ้า
“ตึกตัก ๆ ๆ...”
ตะเข็บเส้นหนึ่งทอดยาวต่อเนื่อง
หยุด
พลิกเสื้อกลับด้าน
ตะเข็บตรงมาก ฝีเข็มสม่ำเสมอ ไม่มีฝีเข็มกระโดด
โจวหมิงหย่วนตาเป็นประกาย
“ลองอีกตัว!”
ตัวที่สอง
ตัวที่สาม
ตัวที่ห้า
……
หลังทำเสร็จสิบตัว โจวหมิงหย่วนก็วางเสื้อที่ยังเย็บไม่เสร็จทั้งสิบตัวลงบนโต๊ะ แล้วเรียกอู๋จิ่งซานมาตรวจดู
อู๋จิ่งซานขยับเข้าไปใกล้ เงยหน้าบอกว่า “เหล่าโจว ไม่มีตัวไหนฝีเข็มกระโดดเลย”
โจวหมิงหย่วนตบต้นขาตัวเอง “สำเร็จแล้ว!”
พี่สะใภ้ต้าเหลยที่ยืนฟังอยู่ข้าง ๆ น้ำตาก็ไหลลงมา
ช่วงหลายวันที่ผ่านมา เรื่องนี้หนักอึ้งอยู่ในใจเธอมาตลอด เธอกลัวว่าถ้าทำงานตามคำสั่งซื้อไม่สำเร็จ ช่างปักผ้าทั้ง 125 คนคงต้องกลับบ้านไปกินหมั่นโถวเปล่า ๆ
ตอนเสิ่นหงเสียเดินมาถึงหน้าห้องทำงาน ดวงตาของเธอก็ชื้นขึ้นมาเช่นกัน
……
ข่าวไปถึงโรงงานอำเภอ แผนกสาม ตอนกลางคืนของวันนั้น
หลิวต้าจู้ขับรถต้าเจี่ยฟ่างนำ “ประสบการณ์ป้องกันไฟฟ้าสถิต” ที่โรงงานหงกวงสรุปขึ้นเองไปส่งให้โรงงานอำเภอ
ห้องทำงานของโรงงานอำเภอใหญ่กว่าโรงงานหงกวงเล็กน้อย แต่ไม่มีหน้าต่างกระจกบานใหญ่ อากาศถ่ายเทไม่ดี ทั้งยังควบคุมความชื้นได้ยาก
เสิ่นหงเสียกับอู๋จิ่งซานไปประจำการที่โรงงานอำเภอด้วยตัวเอง