“ตอนนี้โรงงานเสื้อผ้าหงกวงรับคำสั่งซื้อส่งสินค้าไปช่วยเหลือแอฟริกา ซึ่งเป็นโครงการที่กรมอุตสาหกรรมเบาของมณฑลให้การสนับสนุนเป็นพิเศษ”
“ต้องส่งมอบสินค้าหนึ่งหมื่นชิ้นให้เสร็จภายใน 45 วัน”
“วันนี้คุณพาคนมาที่นี่ ทำให้การผลิตของโรงงานหงกวงต้องหยุดชะงักไปครึ่งวัน ครึ่งวันผลิตเสื้อผ้าได้ประมาณ 140 ตัว”
“ความเสียหายจากเสื้อผ้า 140 ตัวนี้ ใครจะชดใช้?”
ขาทั้งสองข้างของหลี่ต้าโหย่วแทบหมดแรง เขาทรุดลงคุกเข่ากับพื้นดังตุบ
“เลขาโจว! เลขาโจว ผมขอโทษ! ผมไม่รู้... ผมไม่รู้ว่าโรงงานหงกวงเป็นโครงการของกรมระดับมณฑล...”
“มีคนแจ้งเบาะแส... มีคนแจ้งเบาะแส...”
“ผม... ผม... ผมเลอะเลือนเอง... ผมเลอะเลือนจริง ๆ!”
เลขาโจวไม่ปล่อยให้เขาพูดต่อ
“ลุกขึ้น” เลขาโจวพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ที่นี่ไม่ใช่ที่ให้คุณโขกหัวขอขมา”
หลี่ต้าโหย่วค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างสั่นเทา
เลขาโจวพูดกับเขาว่า “ผู้อำนวยการหลี่ ผมให้คุณเลือกสองทาง”
“ทางแรก รายงานเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ต่อกรมระดับมณฑลตามความจริง ทางนั้นจะส่งคนมาตรวจสอบบัญชีของโรงงานเสื้อผ้าในอำเภอคุณย้อนหลังสองปี ทั้งยอดขายและเรื่องส่วนตัวของคุณ”
“ทางที่สอง คุณพาคนออกจากหมู่บ้านดาวแดงเดี๋ยวนี้ แล้วทำเหมือนเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ไม่เคยเกิดขึ้น”
“เลือกเอาเอง”
ไม่ต้องถามก็รู้ว่าหลี่ต้าโหย่วจะเลือกทางไหน