ยามทั้งสองสบตากัน ยามหนุ่มหลุดหัวเราะพรืดออกมาแทบไม่อยู่
“คุณน่ะเหรอ? ลูกเขย?”
ยามสูงวัยกวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า “ท่านกู้มีลูกชายแค่สองคน ไม่เห็นเคยได้ยินว่ามีลูกเขยด้วย”
“เขายังมีลูกสาวอีกคน” สวีเซิ่งตอบอย่างไม่ถ่อมตัวหรือหยิ่งยโส “กู้หวยโหรว”
สีหน้ายามทั้งสองเปลี่ยนไปทันที
“รอเดี๋ยว” ยามสูงวัยหันหลังเดินเข้าไปในป้อมยาม
สวีเซิ่งยืนอยู่หน้าประตู ไพล่มือไว้ด้านหลัง มองผู้คนที่เดินเข้าออกในเขตบ้านพัก
บ้างปั่นจักรยาน บ้างถือกระจาดผัก บ้างเดินเล่น ทุกคนที่ผ่านมาต่างเหลือบมองเขาด้วยหางตา
ผ่านไปกว่าสิบนาที ยามสูงวัยคนนั้นก็ออกมา สีหน้าเย็นชากว่าเดิม
“สหาย ไม่มีใครรับโทรศัพท์ข้างใน”
สวีเซิ่งพยักหน้า “งั้นผมรอครับ”
“รอหน้าประตูไม่ได้” ยามชี้ไปยังร้านขายของชำฝั่งตรงข้าม “ไปยืนรอตรงนั้น”
สวีเซิ่งไม่เถียง เขาขยับรถจี๊ปไปจอดฝั่งตรงข้ามถนน พิงประตูรถแล้วหยิบไข่ต้มออกมาปอกอย่างไม่รีบร้อน
เขารอจนถึงบ่ายสี่โมงกว่า
ขณะที่กำลังปอกไข่ฟองที่สอง เสียงกระดิ่งจักรยานก็ดังกรุ๊งกริ๊งมาจากไกล ๆ ชายวัยกลางคนในชุดข้าราชการสีน้ำเงินเข้มปั่นจักรยานมาถึงหน้าประตู ก่อนกระโดดลงจากรถ
ยามทำความเคารพ “หัวหน้ากู้”
ชายวัยกลางคนพยักหน้า กำลังจะเข็นจักรยานเข้าไป ยามสูงวัยก็ขยับเข้าไปหา พูดเสียงเบาอยู่สองสามคำ แล้วชี้ไปทางสวีเซิ่งที่อยู่อีกฟากถนน
สีหน้าชายวัยกลางคนพลันมืดครึ้มลง
เขาตั้งจักรยานไว้หน้าประตู ไพล่มือไว้ด้านหลัง แล้วค่อย ๆ เดินเข้ามา