กู้เจี้ยนจวินนั่งอยู่อีกฝั่ง ยกถ้วยชาขึ้นจิบโดยไม่แม้แต่จะเงยเปลือกตา
กู้เจิ้นหัวประคองแว่นสายตายาว มองสวีเซิ่งด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
สวีเซิ่งไม่ได้สนใจเขา อย่างไรเสียเขามาที่นี่เพื่อแก้ปัญหา ไม่ได้มาหาเรื่อง
จะไปถือสาผู้หญิงคนหนึ่งทำไม
เขาหันกลับมา ล้วงห่อผ้าเคลือบน้ำมันออกมาจากอก คลี่ออกทีละชั้น แล้ววางจดหมายปึกนั้นลงบนโต๊ะชาอย่างเป็นระเบียบ
“พ่อ แม่” สวีเซิ่งพูดเสียงเรียบ “ช่วยดูของพวกนี้หน่อยครับ”
สายตาของกู้เจิ้นหัวจับจ้องไปยังจดหมายปึกนั้น
หลินซู่เฟินเดินเข้ามาอย่างสั่นเทา หยิบซองจดหมายฉบับบนสุดขึ้นมา
ลายมือบนซองเป็นของเธอเอง เธอคุ้นเคยกับมันดีเสียยิ่งกว่าอะไร
“นี่มัน...” เสียงของเธอสั่นระริก
“จดหมายที่แม่ส่งให้หวยโหรวครับ” ขอบตาของสวีเซิ่งแดงก่ำ “มีมากกว่า 80 ฉบับ แต่ไม่มีฉบับไหนไปถึงมือเธอเลย”
หลินซู่เฟินอุทาน “อา!” พลางกุมอก ร่างเซไปเล็กน้อย กู้เจิ้นหัวรีบประคองเธอไว้
ใบหน้าของสองสามีภรรยาตระกูลกู้พลันซีดเผือด
“ทำไม... ทำไมถึงเป็นแบบนี้...”
หลินซู่เฟินคว้ามือสวีเซิ่งไว้ “แล้วจดหมายล่ะ? เงินล่ะ? แม่ส่งไปทุกเดือน... ส่งไปทุกเดือน...”
“แม่ผมแอบเก็บไว้ครับ” สวีเซิ่งกัดฟัน พูดทีละคำ “เก็บไว้ตลอด 10 ปี”
ห้องรับแขกพลันเงียบสนิท
มือที่กู้เจี้ยนจวินยกถ้วยชาค้างอยู่กลางอากาศ
พี่สะใภ้รองอ้าปากค้าง
“หวยโหรว...”
หลินซู่เฟินแทบยืนไม่ไหว