ในหมู่บ้านดาวแดงปี 1980 ของแบบนี้ถือว่าหายากมาก
หลังจากช่างโจวเข้าไปดูด้านในแล้ว สีหน้าตอนออกมาก็ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด
“สหายสวี” ช่างโจวขยับแว่นแล้วพูด “ตอนผมอยู่โรงงานที่เซี่ยงไฮ้ ยังไม่เคยเห็นห้องน้ำสะอาดขนาดนี้เลย”
“ขอแค่คุณใช้แล้วสบายใจก็ดีแล้วครับ”
“สบายใจจริง ๆ” ช่างโจวพยักหน้า ก่อนชี้พัดลมเพดานสองตัวเหนือโรงงาน “พัดลมสองตัวนี้ก็ติดตั้งไว้ให้พวกเราโดยเฉพาะใช่ไหม?”
“ใช่ครับ” สวีเซิ่งไม่อ้อมค้อม “หัวหน้าแผนกเฉินบอกผมแล้วว่าช่างทั้งสองคนมาจากเซี่ยงไฮ้ กลัวร้อน ผมเลยเตรียมไว้ก่อน”
ช่างโจวขานรับ แล้วแววตาหลังแว่นก็อ่อนโยนขึ้นมาก
“สหายสวี คุณเป็นคนละเอียดรอบคอบมาก”
“ผมว่าโรงงานนี้ไปได้สวยแน่”
ช่างอู๋หัวเราะแล้วพูดขึ้นข้าง ๆ
“เหล่าโจว ฉันบอกนายตั้งหลายครั้งแล้ว คนหนุ่มที่ผู้อาวุโสกู้ถูกใจไม่มีทางแย่หรอก”
พอช่างทั้งสองคนมาถึง โรงงานก็เริ่มเดินงานได้ตามปกติทันที
ช่างโจวรับผิดชอบงานตัดเย็บ ทุกเช้าเวลา 8 โมงตรงก็จะมาถึงโรงงาน แล้วจัดวางแบบที่จะทำในวันนั้นบนโต๊ะตัดผ้า พร้อมสอนช่างปักที่คล่องแคล่วสองสามคนให้รู้จักวิธีตัดผ้า เผื่อตะเข็บ และจัดลายให้ตรงกัน
ช่างอู๋รับผิดชอบงานปัก แบ่งช่างปัก 50 คนตามฝีมือออกเป็นสามกลุ่ม กลุ่มแรกมีพื้นฐานดี เรียนวิธีปักแบบใหม่จากช่างอู๋ กลุ่มที่สองฝีมือระดับกลาง ฝึกพื้นฐานกับพี่สะใภ้ต้าเหลย ส่วนกลุ่มที่สามเป็นมือใหม่ ให้ทำงานง่าย ๆ อย่างเย็บริมผ้าและติดกระดุมก่อน
พอแบ่งงานกันเรียบร้อย ประสิทธิภาพการทำงานในโรงงานก็เพิ่มขึ้นทันที