“เรียก...ผู้ใหญ่บ้านทั้งสี่คนมาด้วยเหรอ?” พี่สะใภ้ต้าเหลยชะงักไป
“ใช่” สวีเซิ่งพยักหน้า “ในบรรดาช่างปักพวกนี้ มีสามคนมาจากหมู่บ้านอื่น ฉันอยากให้ผู้ใหญ่บ้านของพวกเขามาดูด้วยตาตัวเอง”
“ว่าต่อไปโรงงานในความร่วมมือป้องกันภัยของห้าหมู่บ้านจะตั้งกฎกันยังไง”
……
บ่ายสองโมง
ลานหินโม่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน
ผู้คนเบียดเสียดกันแน่นขนัด
ทั้งหนุ่มใหญ่และคนชราจากหมู่บ้านดาวแดง ช่างปัก รวมถึงผู้ใหญ่บ้านและชาวบ้านจากอีกสี่หมู่บ้านที่ได้ข่าวแล้วรีบตามมา ได้แก่ หยางเจียวา หลี่เจียถุน เจ้าจวง และหวังเจียวาว ต่างพากันล้อมลานหินโม่จนแน่นขนัด
กลางลานหินโม่มีเสื้อเชิ้ตผ้าตี๋เหลียงพื้นชมพูลายจุดขาว 50 ตัว วางซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบบนแผ่นหินสีเขียว
แสงแดดส่องลงบนเสื้อเชิ้ตสีชมพูกองเล็ก ๆ ดูสวยสะดุดตาราวกับลูกกวาด
ช่างปักห้าคนที่เป็นหัวโจกหลอกลวงกัน ได้แก่ กุ้ยอิง พี่สะใภ้รองหลี่ หวังเสี่ยวชุ่ย พี่สะใภ้ซุน และพี่สาวหยาง ต่างยืนเรียงกันอยู่ข้างลานหินโม่ ก้มหน้าก้มตา ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด
กุ้ยอิงดูน่าเวทนาที่สุด ก้มหน้าจนแทบมุดเข้าไปในอก
จ้าวเถี่ยจู้ยืนอยู่นอกวงฝูงชน สีหน้าบูดบึ้งอย่างยิ่ง
สวีเซิ่งเดินไปกลางลานหินโม่ ล้วงบุหรี่ออกจากกระเป๋า จุดไฟแล้วสูบเข้าไปลึก ๆ หนึ่งที
จากนั้นก็เงยหน้ามองฝูงชนที่เบียดเสียดกันอยู่เบื้องล่าง
“คุณลุง คุณป้า พี่สาว และพี่น้องทุกคน”
“วันนี้ที่ฉัน สวีเซิ่ง เรียกทุกคนมาที่นี่ ไม่ใช่เพราะเรื่องอื่น”
“แต่เพราะเรื่องนี้”
“ฉันอยากพูดถึงกฎของโรงงานเสื้อผ้าหงกวงของเรา”
เสียงของสวีเซิ่งไม่ได้ดังมาก แต่ท่ามกลางความเงียบตรงลานหินโม่ปากทางเข้าหมู่บ้าน ทุกคำกลับส่งไปถึงหูของทุกคนอย่างชัดเจน
“โรงงานนี้ฉันตั้งขึ้นมาเพื่อใคร?”
“ก็เพื่อภรรยาของคนในหมู่บ้านดาวแดง หยางเจียวา หลี่เจียถุน เจ้าจวง และหวังเจียวาวทั้งห้าหมู่บ้าน”