ชาวบ้านที่มามุงดูยิ่งเพิ่มมากขึ้น เสียงด่าทอดังระงมไปทั่ว
หวังต้าเหลยก็มาถึงแล้วเช่นกัน พอเห็นจดหมายกองนั้น สีหน้าของเขาก็เขียวคล้ำ
“หวังชุ่ยเหลียน! เธอทำเกินไปแล้วนะ!”
หวังชุ่ยเหลียนคุกเข่าอยู่บนพื้น ตัวสั่นราวกับลูกนกตกน้ำ
สวีเซิ่งเก็บจดหมายกองนั้นอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็หยิบถุงผ้าที่ใส่เงินขึ้นมาด้วย
เขานับดู ข้างในมีเงินรวมกันกว่า 80 หยวน
เงินที่ส่งมาจากเมืองหลวงมณฑล
หากเทียบกับราคาสินค้าในปี 1980 เงินกว่า 80 หยวนนี้ก็เพียงพอให้กู้หวยโหรวใช้ชีวิตอย่างสุขสบายในชนบทแล้ว
แต่เงินทั้งหมดกลับถูกหวังชุ่ยเหลียนฮุบไป!
สวีเซิ่งลุกขึ้น ยัดจดหมายกับเงินไว้ในอกเสื้อ
“หวังชุ่ยเหลียน”
“พี่ใหญ่... พี่ใหญ่...”
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป” สวีเซิ่งเอ่ยทีละคำ “เรื่องของเรายังไม่จบแค่นี้”
“พี่ใหญ่! พี่ใหญ่!” หวังชุ่ยเหลียนคลานเข้ามาหมายจะคว้าขาของสวีเซิ่ง
สวีเซิ่งเตะเธอกระเด็นออกไป
“อย่ามาทำรองเท้าฉันเปื้อน!”
สวีเซิ่งหันหลังเดินออกไปทันที