หวังเอ่อร์โกววิ่งเหยาะ ๆ มุ่งหน้าไปบ้านสวีเซิ่ง
พอถึงหน้าบ้านสวีเซิ่ง หวังเอ่อร์โกวก็จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วกระแอมสองครั้ง
ตาเนี้ยหลี่เดินออกมาจากลานบ้านเพื่อเปิดประตู พอเห็นหวังเอ่อร์โกว สีหน้าก็พลันบึ้งตึง
“มาทำอะไรอีกล่ะ?”
หวังเอ่อร์โกวรีบปั้นยิ้ม “พี่สะใภ้ ผมมาหาดาเซิ่ง มีธุระสำคัญ!”
“ดาเซิ่งไม่อยู่!” ตาเนี้ยหลี่พูดเสียงเย็นชา
“แล้วเขาจะกลับเมื่อไหร่?”
“ฉันจะไปรู้ได้ยังไง!”
หวังเอ่อร์โกวฝืนใจถาม “พี่สะใภ้ ให้ผมเข้าไปรอข้างในหน่อยได้ไหม?”
“ไม่ได้!” ตาเนี้ยหลี่ปิดประตูใส่หน้า
หวังเอ่อร์โกวยืนอยู่หน้าประตู กระทืบเท้าด้วยความร้อนใจ
จังหวะนั้นเอง สวีเซิ่งก็ขับรถจี๊ปกลับมา
“ดาเซิ่ง!” หวังเอ่อร์โกวรีบวิ่งเข้าไปหา “หลานรัก! ในที่สุดก็เจอตัวสักที!”
สวีเซิ่งลงจากรถ มองหวังเอ่อร์โกวแล้วพูดเรียบ ๆ “น้าชาย มีธุระอะไรอีกล่ะ?”
“ดาเซิ่ง!” หวังเอ่อร์โกวลดเสียงลง “น้ามีเรื่องสำคัญจะบอก!”
“เข้าไปคุยกันข้างใน” สวีเซิ่งรู้สึกสงสัย จึงให้เขาเข้าบ้าน
ทั้งคู่เดินเข้าไปในห้องโถง
หวังเอ่อร์โกวกวาดตามองซ้ายขวา พอแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้นจึงค่อย ๆ เปิดปากอย่างระมัดระวัง
“ดาเซิ่ง... วันนี้น้ามีเรื่องจะบอก ฟังแล้วอย่าเพิ่งตื่นเต้นเกินไปล่ะ”
“พูดมา”
“เมื่อก่อน... ตอนเมียแกเพิ่งลงชนบทมา...”
หวังเอ่อร์โกวกลืนน้ำลาย “บ้านเดิมของเมียแกอยู่ในเมืองหลวงของมณฑลใช่ไหม?”