“พ่อตาสอนมาดีครับ” สวีเซิ่งไม่ถ่อมตัว ยิ้มตอบอย่างอารมณ์ดี
หลังจากแผนกจางชะงักไปครู่หนึ่ง เขาก็หัวเราะออกมา
“ฮ่า ๆ ๆ! ดี! พ่อตาสอนมาดีจริง ๆ! สหายสวี พูดแบบนี้แล้ว ผม เฉินจื้อหมิง ขอเป็นเพื่อนกับคุณแน่นอน!”
เขาลุกขึ้น เดินอ้อมโต๊ะทำงานมาคว้ามือสวีเซิ่งไว้
“เอาอย่างนี้ สหายสวี ลงไปกินข้าวกัน ผมเลี้ยงเองตอนเที่ยง จะได้คุยกันให้เต็มที่”
เสิ่นหงเสียที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ตะลึงจนตาค้าง
ตั้งแต่เธอเข้ามาในห้องทำงานนี้จนถึงตอนนี้ เวลาผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ท่าทีของอีกฝ่ายกลับเปลี่ยนไปอย่างพลิกฟ้าพลิกดิน
……
มื้อเที่ยงกินกันที่ร้านอาหารเซี่ยงไฮ้ร้านหนึ่งในตรอกเล็กด้านหลังสำนักงาน
แผนกจางสั่งอาหารมาเต็มโต๊ะ ทั้งเนื้อสามชั้นผัดน้ำมัน ซี่โครงหมูเปรี้ยวหวาน กุ้งผัดน้ำมัน ผักสดผัด และยังเปิดเหล้าเก่าเส้าซิงอีกหนึ่งขวด
ทั้งสามกินไปคุยไป ปรึกษาเรื่องความร่วมมือกันอีกรอบ
สุดท้ายก็ได้ข้อสรุปว่า
สินค้าล็อตแรกเป็นผ้าตี๋เหลียง 10,000 เมตร และผ้าฝ้ายผสมโพลีเอสเตอร์ 5,000 เมตร คิดราคาจากหน้าโรงงานในอัตรา 60 เปอร์เซ็นต์ รวมเป็นเงิน 8,400 หยวน
ส่วนวัสดุเสริม แผนกจางแถมกระดุมเกรดดี 100 โหล แผ่นเสริมไหล่ 50 คู่ และผ้าซับในชั้นดี 20 เมตรให้ ถือเป็นของแถม
หนังสือแสดงเจตจำนงความร่วมมือรับจ้างผลิตแล้วส่งสินค้ากลับไปขาย จะจัดทำให้เสร็จและประทับตราของทั้งสองฝ่ายภายในหนึ่งสัปดาห์
หลังดื่มไปสามรอบ แผนกจางยกแก้วขึ้น ใบหน้าแดงก่ำแล้วพูดกับสวีเซิ่งว่า