บนระเบียง
หมิงอี๋กำลังเก็บเสื้อผ้า ราวตากผ้าไฟฟ้าลดระดับลงมา เธอมองผ่านหน้าต่างลงไปข้างล่าง
“มาแล้ว”
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง
โจวฉงจิ่นถอดเสื้อคลุมออก พับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้น มือถือแก้วน้ำอุ่น
“คุณคิดว่าพี่ชายผมจะขึ้นมานานแค่ไหน”
เขาเดินมายืนด้านหลังหมิงอี๋ แล้วมองลงไปข้างล่างตามเธอ
ท่ามกลางความมืดสลัว รถโรลส์-รอยซ์คันนั้นดูเล็กลงจนเหลือเพียงเงา
มันจอดอยู่ตรงนั้น
เมื่อก่อนตอนโจวปิ่งเชียนมารับเธอไปค้างคืน รถก็จอดอยู่ตรงตำแหน่งนั้น
หมิงอี๋ละสายตา หยิบกระโปรงที่ตากแห้งแล้วลงจากไม้แขวน พาดไว้บนข้อศอก
เธอรวบผมยาวด้วยยางรัดผมอย่างหลวม ๆ เผยให้เห็นต้นคอขาวผ่อง ปลายผมทิ้งตัวลงมาจากไหล่ข้างหนึ่ง เพิ่มความอ่อนหวานให้เธออีกหลายส่วน
โจวฉงจิ่นก้มลงจิบน้ำ “พี่ชายผมมาแล้ว ผมจะให้คุณ 60 ล้าน ไม่ขาดแม้แต่หยวนเดียว”
“อืม” หมิงอี๋หลุบตา “คุณไปได้แล้ว”
“ไม่ไป ผมอยากพนันกับคุณอีกครั้ง” โจวฉงจิ่นวางแก้วลงบนขอบหน้าต่าง ก่อนเอื้อมมือหยิบเสื้อผ้าชิ้นเล็กจากราว
มันเซ็กซี่มาก
“นี่อะไร”
เขาถาม
“คืนมาให้ฉัน” หมิงอี๋ขมวดคิ้ว เอื้อมมือไปแย่ง
โจวฉงจิ่นจงใจยกมือขึ้น “พนันกันอีกครั้ง”
หมิงอี๋ว่า “คิดจะเบี้ยวหรือไง 60 ล้านยังไม่ให้ฉันเลย ฉันไม่พนันกับคุณหรอก”
โจวฉงจิ่นมองผู้หญิงที่เขย่งปลายเท้าแล้วก็ยังสูงแค่ระดับริมฝีปากของเขา จู่ ๆ ก็ขยับเข้ามาหนึ่งก้าว ใช้หลังมือดันเอวเธอไว้
หมิงอี๋ถูกกดชิดหน้าต่าง
เครื่องปรับอากาศในบ้านเปิดแรงมาก ลมเย็นพัดหึ่ง ๆ กระจกเย็นเฉียบ
“นักธุรกิจไม่ทำการค้าขาดทุนหรอก” สายตาของโจวฉงจิ่นทอดผ่านกระจกลงไปข้างล่าง “คุณได้ไป 60 ล้านจากผม อย่างน้อยก็ให้ผมชนะคืนสักครั้งสิ”