โจวฉงจิ่นลิ้นพลิ้วจริง ๆ
หมิงอี๋กอดอกยืนมองเขาเล่นละครอยู่ข้าง ๆ
ริมฝีปากของเขาแตะขอบแก้ว สายตาจ้องมองมาทางเธอไม่กะพริบ
น้ำอุ่นละมุนราวกับริมฝีปากของหญิงสาว สายตาของเขาไล่จากดวงตาคิ้วของหมิงอี๋ลงไปด้านล่าง
น้ำเสียงชวนให้คิดลึก
ปลายสายเงียบไป
“ทำไมไม่พูดล่ะครับ พี่”
โจวฉงจิ่นเงยหน้าดื่มน้ำในแก้วจนหมด ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง ก่อนจะถอนหายใจอย่างพึงพอใจ
ราวกับอิ่มเอมหลังจากได้ลิ้มรส...
“โทรมาตอนนี้ไม่ค่อยถูกจังหวะเลยนะครับ”
เขาพูดทิ้งท้ายอย่างคลุมเครือ ก่อนจะแสร้งอธิบายอย่างจริงจัง
“พี่อย่าเข้าใจผิดนะครับ ผมกำลังฝึกยิงปืนอยู่ เหนื่อยเอาเรื่องเลย แถมยิ่งบีบกระสุนก็ยิ่งแข็ง ปากกระบอกปืนก็เล็งยาก เมื่อกี้ยังยิงพลาดอีกต่างหาก”
สิ้นเสียง ในที่สุดโจวปิ่งเชียนก็พูดขึ้นจากปลายสาย
“ก็เพราะแกมันไร้ประโยชน์”
“นั่นสิครับ ผมจะเก่งเหมือนพี่ได้ยังไง” โจวฉงจิ่นพูดกลั้วหัวเราะ “ผมยิงโดนเป้าแค่ครั้งเดียวเอง เทียบกับพี่ที่ฝึกมาตั้งหลายปีไม่ได้หรอกครับ”
หมิงอี๋ไม่ได้ยินเสียงจากปลายสาย
แต่คำพูดเมื่อครู่ของโจวฉงจิ่นทำให้สีหน้าเธอเย็นชาลง
ไม่กี่วินาทีต่อมา หมิงอี๋หยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมา แล้วกดเข้าแอปวีแชตของซ่งโย่วหนิงก่อน
หมิงอี๋: 〔บ้านฉันยังมีของของเธออยู่ ตอนนี้มารับไป ไม่อย่างนั้นฉันจะทิ้งแล้ว〕
ส่งข้อความไปแล้ว หมิงอี๋ก็เปิดไฟล์ในคลาวด์ เลือกไฟล์หนึ่งขึ้นมาเปิดอย่างไม่ใส่ใจ
เพียงชั่วพริบตา เสียงผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังลั่นขึ้นมา ทั้งออดอ้อนทั้งยั่วยวน
“ไอ้คนไร้ประโยชน์ เหอเส้าหนาน”
หมิงอี๋ก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว
เสียงจากโทรศัพท์ยังคงดังต่อเนื่อง
“บอกว่าอย่าขยับ นอนลงไป”
“ใครอนุญาตให้ส่งเสียง ผู้ชายอะไรครางได้ยั่วยวนขนาดนี้”