ซางจิ้นเหยียนเดินเข้าไปในโรงแรมก่อน
จิ้นเยี่ยนเดินตามไปติด ๆ
“สวัสดีครับ เคยเห็นคนในรูปไหมครับ เธอพักห้องไหน?”
พนักงานต้อนรับเหลือบมองรูปในโทรศัพท์ของซางจิ้นเหยียน
“ขออภัยค่ะคุณผู้ชาย ทางโรงแรมมีกฎห้ามเปิดเผยข้อมูลส่วนตัวของแขกค่ะ”
“ผมเป็นสามีที่ถูกต้องตามกฎหมายของเธอ”
ซางจิ้นเหยียนเตรียมตัวมาอย่างดี เขาหยิบทะเบียนสมรสออกมาให้ดู
“ภรรยาผมจองห้องไว้แล้ว กำลังรอผมอยู่”
พนักงานต้อนรับตั้งใจตรวจดูทะเบียนสมรสใบนั้นจริง ๆ ถึงกับมีตราประทับนูนด้วย
หรือว่าจะเป็นเรื่องจริง?
“คุณผู้ชาย ถ้าต้องการขึ้นไป สามารถโทรหาภรรยาได้นะคะ”
“นี่เป็นความสนุกระหว่างสามีภรรยาครับ เธอตั้งโจทย์ทดสอบผมไว้ ให้ผมขึ้นไปจับเธอ”
ซางจิ้นเหยียนโกหกหน้าตาย
จิ้นเยี่ยนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หัวเราะเยาะเบา ๆ ก่อนใช้นิ้วเคาะโต๊ะสองสามครั้ง
“ผมกับเขากำลังตามหาคนคนเดียวกัน รบกวนตรวจสอบรายชื่อผู้เข้าพักหน่อย”
พนักงานต้อนรับยังคงยิ้ม “ขออภัยค่ะคุณผู้ชาย โรงแรมของเราไม่อนุญาตให้เปิดเผยข้อมูลส่วนตัวของแขกโดยพลการ แล้วก็...”
“คุณผู้ชายท่านนี้บอกว่าเป็นสามีของผู้หญิงคนนั้น แล้วคุณล่ะคะ?”
“ผมคือรักแท้” จิ้นเยี่ยนตอบอย่างมั่นใจ
ในหัวของพนักงานต้อนรับสาวพลันปรากฏภาพเสี่ยวเฉียวจากเกมเกียรติยศราชันขึ้นมา: รักแท้มาเยือน～～
“ขออภัยค่ะคุณผู้ชาย ดิฉันก็ยังเปิดเผยข้อมูลส่วนตัวของแขกไม่ได้ค่ะ”
ซางจิ้นเหยียนไม่สนใจจิ้นเยี่ยนที่หน้าหนาเสียยิ่งกว่ากำแพง เขากดโทรออก
ไม่นาน โทรศัพท์ตั้งโต๊ะของพนักงานต้อนรับก็ดังขึ้น หลังรับสาย เธอก็เหลือบมองซางจิ้นเหยียน