เวลานี้ เมิ่งอี้เซียวนอนอยู่บนเตียงอีกฟากหนึ่ง
ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
เขาไม่อยากทำให้พี่สาวโมโหหรอก
“ที่รัก นี่คุณกำลังตรวจสอบฉันอยู่หรือเปล่า?”
หมิงอี๋ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัว แล้วแตะใบหูของตัวเองเบา ๆ
“ที่รักตรวจสอบฉัน ก็แปลว่ารักฉัน ใส่ใจฉันไง”
“อืม” ซางจิ้นเหยียนมองเธอผ่านหน้าจอ
“ผมรักคุณ”
“ผมใส่ใจคุณ”
“เพราะงั้น เสี่ยวอี๋ หมุนกล้องหน่อย”
หมิงอี๋ดูเหมือนจะชะงักไปครู่หนึ่ง “จิ้นเหยียน เหมือนนี่จะเป็นครั้งแรกเลยนะที่คุณพูดว่ารักฉัน แล้วก็บอกว่าใส่ใจฉัน ฉันดีใจมากเลย”
“ฉันก็รักคุณ ใส่ใจคุณที่สุด”
เมิ่งอี้เซียวเบ้ปาก คำพูดของผู้หญิงบนเตียงเชื่อไม่ได้ทั้งนั้น
เพราะงั้นคำพูดของพี่สาวต้องเป็นเรื่องโกหกแน่
“รอฉันลุกขึ้นก่อนนะ เมื่อกี้ฉันเพิ่งอาบน้ำมา” หมิงอี๋ขยับตัวนั่งสูงขึ้นอีกหน่อย
เธอชันเข่าขึ้น แล้วเตะเมิ่งอี้เซียวไปทีหนึ่ง
ดันเขาเข้าไปในผ้าห่ม
ซางจิ้นเหยียนที่อยู่ปลายสายก็รออย่างใจเย็น
เมิ่งอี้เซียวทำหน้าหงอย แต่ก็ยังมุดเข้าไปในผ้าห่ม ซ่อนตัวเองไว้
“เรียบร้อยแล้ว ให้ดูเลย ตรวจสอบได้เลย จิ้นเหยียน ดูสิ”
หมิงอี๋พลิกกล้องหน้า แล้วถือโทรศัพท์กวาดดูรอบ ๆ คร่าว ๆ
บนโซฟามีเสื้อคลุมที่เธอถอดไว้ ชุดชั้นใน แล้วก็กระโปรง
กระเป๋าของเธอถูกโยนทิ้งไว้บนโต๊ะตามสบาย
ซางจิ้นเหยียนมองอย่างละเอียด “คุณซื้อเค้กมาหรือเปล่า?”
บนโต๊ะกลางมีเทียนกับกล่องเค้ก
หมิงอี๋เหลือบมอง “ใช่สิ ฉันเที่ยวดิสนีย์แลนด์จนเหนื่อย ก็เลยซื้อเค้กมากินเติมพลัง”