“คุณปกป้องเขาเหรอ?”
ซางจิ้นเหยียนถามย้ำอีกครั้ง
จิ้นเยี่ยนจับจ้องสีหน้าของหมิงอี๋ ราวกับว่าเพียงเธอกล้าพยักหน้า
วินาทีถัดมา เขาก็จะทำให้เมิ่งอี้เซียวหายไปจากโลกนี้
ผู้ชายสามคนหึงหวงแย่งชิงภรรยาสาวแสนสวย ทำเอาเธอปวดหัวไม่น้อย
“ไม่ใช่นะ จิ้นเหยียน ไม่ใช่…”
หมิงอี๋กุมหมัดของซางจิ้นเหยียน แล้วหันให้เขาหันมาทางเธอ
“เขาผิด ฉันก็ผิด แล้วคุณไม่ผิดเลยหรือไง เรื่องราวกลายเป็นแบบนี้ ฉันก็ไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้”
เธอร้องไห้อย่างน่าสงสารจริง ๆ ดวงตาพร่ามัวด้วยหยาดน้ำตา เส้นผมเปียกชื้นแนบแก้ม
“ใช่ ฉันนอกใจคุณ แต่ที่ทำแบบนั้นก็เพราะฉันอยากมีลูกสักคน แต่คุณไม่ยอมให้ฉันมี”
“คุณไม่รีบร้อนก็ได้ แต่ฉันกลัว ฉันจำได้ว่าพ่อคุณเคยพูดไว้ ถ้าฉันมีลูกไม่ได้ เราสองคนก็ต้องหย่ากัน แม่คุณก็คอยกดดันฉันมาตลอด ฉันไม่อยากเสียคุณไป ฉันรักคุณนะ จิ้นเหยียน…”
หมิงอี๋สะอื้น “แต่ตอนนี้คุณกลับมาซักไซ้ฉัน แถมยังพาจิ้นเยี่ยนมาดักถึงหน้าประตู ทำให้ฉันอับอาย”
เธอถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ปล่อยมือซางจิ้นเหยียน แล้วเหลือบมองจิ้นเยี่ยน
“พวกคุณสองคนไม่มีใครเป็นคนดี คนหนึ่งขับรถชนฉัน อีกคน…”
หมิงอี๋มองซางจิ้นเหยียนอย่างโงนเงน มือกุมหน้าอกไว้
“คนหนึ่งทรยศฉัน แล้วยังมีหน้ามาทำเป็นรักฉันอีก ซางจิ้นเหยียน คุณทำให้ฉันขยะแขยงจริง ๆ ทำไมคุณถึงไปกับหมิงซินได้…”
เธอแทบหมดแรง พิงกำแพงไว้ เมิ่งอี้เซียวรีบเข้าไปประคอง
“คุณกับหมิงซินอยู่บนเตียงของเรา เธอสวมชุดนอนของฉัน ส่วนคุณก็ใส่เสื้อเชิ้ตของเธอ…ซางจิ้นเหยียน…”