ความรู้สึกไม่สบายใจแบบนั้น
เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อน
แต่เขาเคยสัมผัสมัน
นานมาแล้ว ซางจิ้นเหยียนเคยประมูลแจกันใบหนึ่งมาได้ แล้วนำไปตั้งไว้ในห้องหนังสือ
เขาเคยลองใช้แจกันใบนั้นปักดอกไม้ และเคยลองใช้ใส่น้ำด้วย
「แม่ ช่วยเลิกหาเรื่องได้ไหม」
「ซางจิ้นเหยียน」หันไปมอง「หมิงอี๋」 แววตาเปี่ยมรัก ก่อนจะโอบภรรยาไว้
「ไม่ต้องดูกล้องวงจรปิดหรอก ผมเชื่อภรรยาผม เธอให้เกียรติแม่มาตลอด」
เกาหลานจือแทบโกรธจนอกแตกตาย「ฉันเป็นแม่แกนะ แกไม่เชื่อฉันหรือไง ตอนนี้ฉันเจ็บตัวนอนอยู่บนเตียงคนไข้ แกกลับไม่ถามไถ่ให้รู้เรื่อง เอาแต่เข้าข้างเมียแกงั้นเหรอ」
「ฉันจะดูกล้องวงจรปิดให้ได้ สะใภ้คนนี้ไม่ใช่แค่ไม่ให้เกียรติแม่สามีอย่างฉันนะ นี่มัน...」
พอนึกถึงตอนถูกด่าว่าเป็นไก่ เป็นยัยโง่ เกาหลานจือก็เจ็บแน่นหน้าอก
「ถ้าไม่ให้ฉันดูกล้องวงจรปิด ฉันจะแจ้งตำรวจ บอกว่าสะใภ้คิดฆ่าฉัน ทำให้ฉันตกบันได」
ที่จริงคำพูดนี้ก็ไม่ได้เป็นคำโกหกทั้งหมด
แต่หมิงอี๋ก็ยังรู้สึกคับข้องใจอยู่ดี
ทว่าในตอนนี้เธอกำลังใช้ใบหน้าของซางจิ้นเหยียน ฤทธิ์เดชที่มีต่อเกาหลานจือจึงเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว
「แม่ ผมขอถามคำเดียว แม่ไปบ้านผมเพื่ออะไร ถ้าแม่ไม่ไปบ้านผม แม่จะบาดเจ็บได้หรือ」
「ผมจะสงสัยได้ไหมว่าแม่ตั้งใจกลิ้งตกบันไดเอง แค่ต้องการใช้แผนเรียกความสงสารมายุแยงความสัมพันธ์ของเราสองคน」
หมิงอี๋คิดว่าตอนนี้ตัวเองเป็นหัวหน้าไก่ที่เก่งกาจแล้ว
เธอปรับตัวได้ดีทีเดียว
ส่วนเจ้าไก่ก็อยู่ทางซ้ายมาตลอด