รับช่วงต่อบริษัทเหรอ?
ซางจิ้นเหยียนไม่ได้ตอบ เขารู้สึกปวดเมื่อยที่ไหล่เล็กน้อย
เขาหันไปมองภรรยาที่พิงไหล่อยู่
ไม่สิ
นั่นเป็นร่างของเขาเองต่างหาก
มิน่าล่ะ ไหล่ถึงได้ปวดเมื่อยขนาดนี้
“ไม่มีใครทำให้เราหย่ากันได้หรอก”
ซางจิ้นเหยียนขยับไหล่เล็กน้อยแล้วเอนตัวไปด้านหลัง แขนเรียวเล็กพาดตามมา ตบเบา ๆ
“วางใจเถอะ”
“ฉันเชื่อคุณอยู่แล้ว~” หมิงอี๋ออดอ้อนเสียงหวาน “แต่ฉันก็ยังอยากมีลูกให้คุณนะ บางทีพอมีเจ้าตัวเล็กสักคน ปัญหาทุกอย่างก็อาจคลี่คลายไปเอง”
คนขับรถที่นั่งอยู่แถวหน้าตาโต
ผู้ชายคลอดลูกได้ด้วยเหรอ?
เมื่อกี้ยังนึกว่าเป็นผู้ชายเกาะเมียกินอยู่เลย หรือที่แท้เป็นคนข้ามเพศ?
ผู้ชายจะคลอดลูกได้ยังไงกัน
อีก 10 นาทีก่อนวิญญาณจะสลับกลับคืน รถวปอร์เช่ก็แล่นเข้าไปในหงถีป้านเต่าของลู่เจียจุ่ย
“ถึงบ้านแล้ว”
ซางจิ้นเหยียนเปิดประตูรถ ภรรยาคนสวยอย่างหมิงอี๋เดินตามหลังเขา
คนขับรถรู้สึกคันไม้คันมืออยากรู้จนแทบทนไม่ไหว
สรุปว่าเป็นคนข้ามเพศหรือเปล่านะ
ช่างเถอะ
ไปรับงานต่อดีกว่า
คนขับหักพวงมาลัยกลับรถ ขณะเดียวกัน ในวิลล่าสไตล์ทัสคานีแบบสเปนหลังหนึ่งซึ่งอยู่ห่างออกไป 50 เมตร
มีคนกำลังมองรถปอร์เช่ที่แล่นจากไป
กล้องส่องทางไกลหมุนไปจับภาพคู่สามีภรรยาที่เพิ่งเดินเข้าบ้าน
จิ้นเยี่ยนทอดสายตาเย็นชา คิ้วเข้มขมวดกดลงมา ทำให้ใบหน้าทั้งหมดดูเย็นเยียบและแข็งกร้าว
ยามไร้สีหน้า เขาดูหล่อเท่เย็นชา ราวกับเป็นคนที่หยิบค้อนมาทุบกำแพงจนเป็นผุยผงได้
โทรศัพท์ข้างกายดังขึ้น
จิ้นเยี่ยนประคองกล้องส่องทางไกลไว้ ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับสาย