“คุณหมอ คุณจะเป็นแบบนี้ตลอดไป…”
“หนุ่มน้อย ฉันเป็นหมอ ในสายตาหมอไม่มีเพศ มีแต่คนไข้”
หมิงอี๋ถอนหายใจ
“ช่างเถอะ ฉันออกไปรอข้างนอกดีกว่า”
เมิ่งอี้เซียวถอนหายใจอย่างโล่งอก
แต่แล้ว…
（ตัด）
“ตรวจอัลตราซาวนด์กับปัสสาวะเพิ่มเติมได้ค่ะ เดี๋ยวไปนัดตรวจที่แผนกอัลตราซาวนด์นะคะ”
เมิ่งอี้เซียวพยักหน้าอย่างว่าง่าย
เมื่อเห็นหมอเดินออกไปจริง ๆ เจ้าหนุ่มเมิ่งถึงค่อยผ่อนคลาย
พอออกจากห้องตรวจ หมิงอี๋ก็หลุดหัวเราะพรืด
ส่วนตอนนี้ ที่โถงโรงพยาบาล
หมิงซินก็กำลังยิ้มอยู่เหมือนกัน
เพียงแต่เป็นรอยยิ้มเขินอาย
เฉินเหิงจือ:〔ไม่ออกมากินข้าวจริง ๆ เหรอ ฉันเลี้ยงเอง〕
หมิงซินลังเลเล็กน้อย
หมิงซิน:〔คุณไปกินกับเพื่อนก็ได้นะ〕
เฉินเหิงจือ:〔ฉันชวนจิ้นเยี่ยนแล้ว เขาบอกว่าไม่ว่าง〕
แฟนเก่าของพี่สาวหรือเปล่า?
หมิงซินยืนยันจากคำพูดของเฉินเหิงจือแล้วว่า จิ้นเยี่ยนกับพี่สาวเคยคบกันจริง ๆ
ที่แท้พี่เขยก็เป็นแค่ตัวแทน
พี่เขยรู้เรื่องนี้ไหมนะ?
หมิงซินเงยหน้ามองไปทางห้องตรวจนั้น
แต่ตอนที่กำลังจะละสายตา จู่ ๆ ก็เห็นเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์หลายคนหามเปลวิ่งเข้ามา
ที่สำคัญคือพี่สาวเดินตามมาด้วย
เมื่อมองคนบนเปลอีกครั้ง ที่แท้เป็นแม่สามีของพี่สาว
เกิดอะไรขึ้นกันนะ?
หมิงซินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนลุกขึ้นเดินเข้าไปหา
“พี่ รู้สึกไม่สบายหรือเปล่า ให้ฉันไปตามพี่เขยให้ไหม เมื่อกี้พี่เขยยังช่วยฉันฉีดยาอยู่เลย เขาอยู่ห้องฉุกเฉินน่ะ”
“หมิงอี๋” พลันหันมองหมิงซิน
หมอกับเจ้าหน้าที่ช่วยยกเกาหลานจือจากเปลขึ้นเตียงเพื่อตรวจอาการ