เมิ่งอี้เซียว:〔พี่ครับ เมื่อวานผมเก็บลูกเป็ดตัวหนึ่งมาได้ ตอนเรียนกลัวครูเห็น ก็เลยซ่อนไว้ในกางเกงครับ〕
เมิ่งอี้เซียว:〔เมื่อกี้ครูพูดเสียงดังเกินไป ลูกเป็ดเลยตกใจนิดหน่อย เป็ดน้อยน่ารักมากเลย พี่อยากดูไหมครับ?〕
……
เมิ่งอี้เซียว:〔พี่ครับ ผมมีเรื่องตลกจะเล่าให้ฟัง มีลูกเจี๊ยบสองตัวอยู่กินด้วยกัน แต่เพิ่งวันเดียวก็แยกกันอยู่แล้ว พี่ลองทายสิว่าทำไม?〕
เมิ่งอี้เซียว:〔เพราะเป็นไก่คนละตัวกัน ก็ต้องแยกกันอยู่คนละเล้าอยู่แล้วครับ〕
……
เมิ่งอี้เซียว:〔พี่ครับ ผมไม่รู้จริง ๆ ว่าคนนั้นเป็นพี่เขย พี่เขยเก่งมากเลยสินะครับ「ลูกหมาน้อยรู้สึกด้อยค่า」〕
……
เมิ่งอี้เซียว:〔พี่อยากรู้ไหมครับว่าผมคิดยังไงกับพี่?〕
เมิ่งอี้เซียวส่งข้อความไปมากมาย จู่ ๆ ก็ได้รับคำตอบในตอนที่กำลังเรียนอยู่พอดี
แต่เสียงติ๊งเพียงครั้งเดียว
ก็ทำให้เขาลุกพรวดขึ้นทันที
“นักเรียน มีธุระอะไรหรือเปล่า?”
คุณครูบนแท่นถามขึ้น นักเรียนคนอื่น ๆ ก็หันมามอง
เมิ่งอี้เซียวยกมือขึ้น “ครูครับ ผมไม่เป็นไร แค่เป็นริดสีดวง เลยนั่งไม่ไหวครับ”
ครูถึงกับพูดไม่ออก
แต่ในฐานะครู จะเลือกปฏิบัติกับนักเรียนที่เป็นริดสีดวงไม่ได้
“ได้ ถ้าอย่างนั้นก็ยืนไปก่อน อีกสักพักถ้านั่งไหวแล้วค่อยนั่งลงเองนะ”
“ครับผม!” เมิ่งอี้เซียวยิ้มหน้าบาน พี่ตอบข้อความเขาแล้ว
หมิงอี๋:〔ความประทับใจที่มีต่อเธอเหรอ? เป็นเยาวชนที่ดีของสังคมไง〕
เมิ่งอี้เซียวเลียเขี้ยวเล็ก ๆ ของตัวเอง
เมิ่งอี้เซียว:〔พี่ให้คะแนนผมสูงขนาดนี้เลยเหรอครับ?〕
เขาปิดเสียงโทรศัพท์
ขาข้างที่ยืนอยู่แกว่งไปมา แสงแดดสีทองส่องผ่านกระจกหน้าต่างห้องเรียน ตกกระทบเส้นผมหยิกฟูของเด็กหนุ่ม