“ลงจากรถ”
หมิงอี๋เหยียบเบรก รถปอร์เช่จอดเทียบข้างทาง
แต่คนบนเบาะข้างคนขับกลับไม่มีทีท่าว่าจะลง “ข้ามแม่น้ำแล้วรื้อสะพานทิ้ง ใช้เสร็จก็ทิ้งกันเลยหรือไง!”
“ฉันใช้คุณตอนไหน?”
โจวฉงจิ่นเอนหลังพิงเบาะ “ถ้าฉันให้คุณใช้ฟรี ๆ อยากลองไหมล่ะ”
หมิงอี๋หันมามองเขา สายตาสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า “ฉันกลัวติดโรค”
“จิ๊” ด้านนอกรถมีผู้คนเดินผ่านไปมา โจวฉงจิ่นปลดเข็มขัดนิรภัย “ฉันช่วยจัดการเรื่องยุ่งยากให้คุณได้นะ”
ขณะพูด เขาก็โน้มตัวเข้ามา จับมือเรียวขาวนุ่มนิ่มที่วางอยู่บนพวงมาลัยไว้
“ของฉันยังบริสุทธิ์สะอาดอยู่นะ”
“ลองเดาสิว่าฉันเชื่อไหม” หมิงอี๋พยายามดึงมือกลับ แต่ดึงไม่ออก
โจวฉงจิ่นพลันหันกลับไปมองด้านหลัง
นอกกระจกรถมีรถราวิ่งขวักไขว่ ที่นี่คือย่านการค้าที่คึกคักที่สุดในเมือง
“ฉันไม่เหมือนพี่ชายหรอก”
โจวฉงจิ่นยกมุมปาก “ฉันเป็นผู้ชายหัวโบราณ ไม่ทำเรื่องเลี้ยงดูเป็นบ้านเล็กบ้านน้อยแบบนั้น”
“หัวโบราณ?” หมิงอี๋มองเขาอย่างสงบนิ่ง “วันนั้นที่โรงแรมโป๋เยว่ ฝีมือจูบของคุณช่ำชองมากนะ”
“ผู้ชายเก่งเองได้โดยไม่ต้องมีครูสอนทั้งนั้น” โจวฉงจิ่นจับมือเธอขึ้นมาแนบริมฝีปาก
หมิงอี๋ขมวดคิ้ว “คุณเป็นหมาหรือไง?”
“รู้ได้ยังไงว่าฉันอยากเลียมือคุณ...” เขาได้กลิ่นหอมจากมือเธอ
ภาพวันนั้นที่เธอตบเขาฉาดพลันย้อนเข้ามาในความทรงจำ
“คุณกับพี่ชายฉันเลิกกันขาดแล้วจริง ๆ เหรอ?”
“ไม่เกี่ยวกับคุณ”
หมิงอี๋เพิ่งพูดจบ นิ้วมือก็ถูกงับเข้าให้