“คุณโจวคะ หมิงอี๋มีคนอื่นแล้วนะคะ”
ซ่งโย่วหนิงคิดว่าโจวปิ่งเชียนกำลังจะตามออกไป
เธออยากคว้าผู้ชายตรงหน้าเอาไว้จนแทบทนไม่ไหว
“เธอใช้เงินของคุณ อยู่บ้านที่คุณให้ แต่กลับไปคบกับผู้ชายคนอื่น เธอ...”
“ฉันไม่ใช่ผู้ชายคนอื่นสักหน่อย”
คำพูดของซ่งโย่วหนิงถูกโจวฉงจิ่นขัดขึ้นกะทันหัน
เขาเดินเข้ามาอย่างสบายอารมณ์ สายตากวาดไปมาระหว่างโจวปิ่งเชียนกับซ่งโย่วหนิง
“ดูท่าคราวนี้พี่จะหาคนที่สายตาไม่ค่อยดีมาได้ ถึงกับดูไม่ออกว่าผมกับพี่เป็นพี่น้องแท้ ๆ กันหรือไง?”
ซ่งโย่วหนิงใจหายวาบ
หมิงอี๋ไปเกี่ยวข้องกับน้องชายของคุณโจวอีกแล้วหรือ?
“ฉัน...”
“ปล่อยมือ”
โจวปิ่งเชียนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย พลางปรายตามองเธอ
ซ่งโย่วหนิงถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเมื่อครู่เธอคว้าชายเสื้อของคุณโจวเอาไว้
แต่เขาก็ไม่ได้สะบัดมือเธอออก
“เมื่อกี้ฉันร้อนใจไปหน่อยค่ะ” ซ่งโย่วหนิงค่อย ๆ คลายนิ้วมือ
เธอขยับไปหลบอยู่ด้านหลังโจวปิ่งเชียนอย่างเชื่องช้า พอมองตอนนี้แล้ว พี่น้องสองคนนี้หน้าตาคล้ายกันจริง ๆ
“พี่โกรธหรือเปล่า?”
โจวฉงจิ่นพยายามจับสังเกตสีหน้าของโจวปิ่งเชียน
“ไม่เห็นต้องโกรธเลย ฉันทำตามที่พี่บอก ไม่ได้พาคนเหลวไหลอะไรมา”
“คนที่ผมพามา พี่เคยชอบมากไม่ใช่เหรอครับ หรือว่าตอนนี้ไม่ชอบแล้ว?”
คุณโจวชอบหมิงอี๋มากเหรอ?
ซ่งโย่วหนิงได้กลิ่นไม้ซีดาร์จากตัวชายหนุ่ม ในใจพลันรู้สึกขมขื่นขึ้นมาชั่วขณะ
“ถ้าไม่ชอบแล้ว ยกเธอให้ผมได้ไหม?”
โจวฉงจิ่นเอ่ยขอคนอย่างเปิดเผย
“ยังไงพี่ก็มีคนใหม่แล้วนี่ครับ”