ราตรีโรยตัวปกคลุมทั่วคฤหาสน์ส่วนตัวของตระกูลจง
รถปอร์เช่คาเยนน์แล่นเข้ามาอย่างเชื่องช้าและเงียบเชียบ
“คุณหนูซ่ง ถึงแล้วค่ะ”
มีอาเป็นคนพาเธอมาส่งถึงที่
ซ่งโย่วหนิงได้สติกลับมา ก่อนจะยกชายกระโปรงลงจากรถอย่างระมัดระวัง
ตอนนี้เธอได้รับการแต่งแต้มดูแลอย่างประณีต สวมชุดราตรีราคาแพง เนื้อผ้าไหมแท้แนบสัมผัสผิว เส้นผมถูกจัดแต่งจนเรียบลื่น และยังมีกลิ่นหอมชั้นสูงที่บอกไม่ถูกว่าเป็นกลิ่นอะไร
ผิวที่ผ่านการกำจัดขนและบำรุงเร่งด่วนดูขาวขึ้นหนึ่งระดับ ทั้งยังลื่นเนียนเมื่อสัมผัส
ซ่งโย่วหนิงนึกถึงตอนอยู่ในคฤหาสน์หลังเล็กสไตล์ตะวันตก ผู้คนพากันล้อมหน้าล้อมหลังคอยบริการเธอ
เธอไม่ต้องทำอะไรเลย ราวกับเป็นเจ้าหญิงที่มีคนคอยปรนนิบัติ
ชีวิตของหมิงอี๋เป็นแบบนี้เองหรือ?
“พี่มีอาคะ คุณโจวอยู่ข้างในแล้วหรือยัง?”
มีอาพยักหน้า
ซ่งโย่วหนิงกำมือแน่นขึ้นเล็กน้อย เธอเคยนึกว่าจะเป็นเหมือนในละคร ที่ได้ควงแขนคุณโจวไปปรากฏตัวในงานเลี้ยงด้วยกัน
เมื่อก่อนหมิงอี๋ก็เป็นแบบนี้เหมือนกันหรือ?
คงใช่
คุณโจวดูเย็นชา ทำให้รู้สึกห่างเหิน
“คุณหนูซ่งคะ?”
มีาเรียกเธออีกครั้ง
ซ่งโย่วหนิงปรับอารมณ์ให้เข้าที่ “ไปกันเถอะค่ะ พี่มีอา อย่าปล่อยให้คุณโจวรอนานเลย”
……
คฤหาสน์แห่งนี้กว้างใหญ่ไพศาล
เมื่อผลักประตูบานหนักเข้าไป ก็เหมือนก้าวเข้าสู่อีกโลกหนึ่ง
โคมระย้าคริสตัลขนาดมหึมาห้อยอยู่ใต้เพดานสูง ประกายระยิบระยับสาดส่องไปทั่วห้องจัดเลี้ยงอันกว้างขวาง
ม่านกำมะหยี่สีขาวนวลทิ้งตัวลงอย่างอ่อนช้อย ข้างโต๊ะประดับด้วยกุหลาบขาวบานสะพรั่งและดอกไลเซียนทัสสีแชมเปญ