เสาหินเย็นเฉียบแนบอยู่กับแผ่นหลัง หมิงอี๋ค่อย ๆ ชะโงกหน้าออกไป มองไปทางซางจิ้นเหยียน
ซางจิ้นเหยียนคงตรงมาจากโรงพยาบาล แว่นกรอบบางยังพาดอยู่บนสันจมูกโด่ง มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า ส่วนสายตาก้มมองโทรศัพท์
โคมไฟติดผนังในทางเดินส่องสว่าง แสงตกกระทบบนสันจมูกโดดเด่นของเขา
ที่จริงจิ้นเหยียนมีสันจมูกนูนเล็กน้อย
หมิงอี๋นึกถึงเมื่อคืนขึ้นมาอีกครั้ง
ส่วนนูนนั่น...อยู่ในนั้น
อย่าเข้าใจผิด เธอพูดถึงร่องอกต่างหาก ไม่ได้พูดถึงใบปริญญาเด็ดขาด
จิ้นเหยียน:〔ฉันก็ยังไม่ได้กินมื้อเที่ยง ตอนนี้อยู่ที่ซิงไป๋ถิง〕
ซิงไป๋ถิงก็คือชื่อร้านอาหารแห่งนี้
แม้โพสต์ในโมเมนต์ของจิ้นเยี่ยนจะไม่ได้ปักหมุด แต่ผนังด้านหลังคุ้นตาเกินไป
ใครเคยมาซิงไป๋ถิงก็จำได้ทั้งนั้น
หมิงอี๋:〔หืม? แต่ฉันเพิ่งออกมาเมื่อกี้เอง〕
หลังส่งข้อความออกไป หมิงอี๋เห็นชายหนุ่มที่อยู่ไม่ไกลหยุดฝีเท้าลง
หมิงอี๋:〔จะบ่ายสองแล้วนะ จิ้นเหยียน ยังไม่กินมื้อเที่ยงอีก ไม่รักตัวเองเอาเสียเลย ฉันเป็นห่วงจัง〕
ซางจิ้นเหยียนเห็นข้อความล่าสุดจากภรรยา สีหน้าระหว่างคิ้วอ่านไม่ออก
จิ้นเหยียน:〔เพิ่งไปเหรอ?〕
เขาพิมพ์ไปสองคำ พลันรู้สึกถึงบางอย่าง จึงเงยเปลือกตาขึ้น สายตาเย็นชากวาดมาทางนี้
หมิงอี๋รีบหดหัวกลับ
หน้าจอโทรศัพท์ที่ปิดเสียงอยู่สว่างขึ้นอีกครั้ง
ข้ารับใช้ใต้กระโปรงของหมิงเสี่ยวอี๋:〔ตกส้วมไปแล้วเหรอ?〕
ภายในห้องส่วนตัว จิ้นเยี่ยนนั่งอยู่หน้าโต๊ะตามลำพัง รออยู่พักใหญ่ก็ยังไม่เห็นเธอกลับมา
เขากังวลว่าเธออาจเจอเรื่องไม่คาดฝัน
ทางด้านหมิงอี๋กำลังจะตอบข้อความจิ้นเยี่ยน ข้อความจากสามีก็เด้งขึ้นมาอีกครั้ง