หมิงอี๋ก้มหน้าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
เมิ่งอี้เซียวขยับปาก แต่ก็จูบไม่ถึง
“พี่เขยเหรอครับ?”
สิ้นเสียง หญิงผีก็กรีดร้องโหยหวนขึ้นมา ภาพแสงเลือดที่สาดกระเซ็นบนจอฉายกวาดไปมาระหว่างที่นั่ง จนใบหน้าของทั้งคู่ถูกย้อมเป็นสีแดงก่ำ
เมิ่งอี้เซียววางคางลงบนไหล่หมิงอี๋อย่างว่าง่าย “พี่จะออกไปรับสายไหมครับ?”
หมิงอี๋ไม่ได้ตอบข้อความของจิ้นเยี่ยน และไม่ได้รับสาย
ปล่อยให้เสียงเรียกเข้าหยุดไปเอง
จิ้นเหยียน: 【ไปเดินห้างอีกแล้วเหรอ? เงินยังพอใช้ไหม?】
ซางจิ้นเหยียนนั่งอยู่ในรถ ขยายรูปที่หมิงอี๋เพิ่งส่งมาให้ดู
รถจอดอยู่ด้านนอกห้างแห่งหนึ่ง
จิ้นเหยียน: 【ก่อนหน้านี้ไม่เคยเห็นคุณใส่กระโปรงตัวนี้เลย วันนี้อากาศเย็นลงแล้ว กระโปรงจะสั้นไปหรือเปล่า?】
ฉากหลังในรูปคือร้านชาแนล ส่วนแก้มของภรรยาแดงระเรื่อ เรือนร่างบอบบางถูกโอบล้อมด้วยชุดกระโปรงสีเหลืองอ่อน ภาพถ่ายจากมุมสูง
มองเห็นขาเรียวขาวทั้งสองข้างโผล่พ้นชายกระโปรง ซึ่งยาวลงมาเพียงเหนือช่วงต้นขาเล็กน้อย
เมื่อครู่เขาส่งข้อความไป แต่เธอไม่ตอบ
โทรไปก็ไม่รับ
ซางจิ้นเหยียนกดปิดหน้าจอโทรศัพท์ พลางนึกถึงน้องภรรยาที่เพิ่งมาหาเขาถึงโรงพยาบาลเมื่อไม่นานมานี้
อีกฝ่ายคิดว่าตัวเองพูดเป็นนัยอย่างแยบยล บอกว่าภรรยาของเขากำลังออกเดตกับจิ้นเยี่ยน
ซางจิ้นเหยียนพลันกุมท้อง สีปากเริ่มซีดลงเล็กน้อย
ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ที่เขาคิดว่าจะไม่ได้รับคำตอบกลับสว่างขึ้นอีกครั้ง
หมิงอี๋: 【กระโปรงดูเหมือนจะสั้นไปนิดจริง ๆ “แมวน้อยเกาคาง”】