ลวี่จงฟางเดินไปหยุดตรงหน้าอวี้เจ๋อเฉิง ก้มลงมองเชือกป่านที่ผูกข้อมือเขา
"แก้มัดออก"
ผู้คุมสอบลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าไปแกะปมเชือกให้
อวี้เจ๋อเฉิงขยับข้อมือ รอยเชือกแดงเข้มสองเส้นชัดเจน เขาไม่รีบลุกขึ้น นั่งอยู่บนเก้าอี้สอบสวน วางมือทั้งสองบนเข่า รออย่างเงียบๆ
ลวี่จงฟางลากเก้าอี้มานั่งตรงข้าม หยิบซองบุหรี่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้านบน ดึงออกมาหนึ่งมวนคาบปาก แล้วยื่นให้อีกมวนแก่อวี้เจ๋อเฉิง
อวี้เจ๋อเฉิงส่ายหน้า "ผมไม่สูบบุหรี่"
ลวี่จงฟางจุดบุหรี่ สูดเข้าลึก แล้วพ่นควันออกทางจมูกช้าๆ
"เล่ามาซิ ตั้งแต่ต้นจนจบ อย่าตกหล่นแม้แต่คำเดียว"
อวี้เจ๋อเฉิงดันแว่นตา เขาสังเกตว่าบุหรี่ของลวี่จงฟางเป็นยี่ห้อไป๋จินหลง ซึ่งในฉงชิ่งไม่ใช่ของถูก เล็บของชายคนนี้ได้รับการตัดแต่งมาอย่างดี บนหลังมือมีรอยแผลเป็นเก่า ดูเหมือนถูกของมีคมขีด
เขาตั้งสติ แล้วเริ่มเล่า
การเล่าของเขามีระเบียบแบบแผนมาก เหมือนกำลังทำรายงานวิชาการ เริ่มจากเวลาที่มารายงานตัว กระบวนการที่โจวเซียวเซียนส่งโทรเลขให้เขา รายละเอียดทางเทคนิคที่เขาพบความผิดปกติของโทรเลข ท้ายสุดคือช่วงเวลาที่โจวเซียวเซียนนำหน่วยบังคับใช้กฎหมายบุกเข้ามา
ทุกขั้นตอนระบุได้แม่นยำถึงนาที
"โทรเลขส่งมาถึงมือผมตอนบ่ายสองโมงสิบเจ็ดนาที เพราะผมมองนาฬิกาแขวนบนผนัง" อวี้เจ๋อเฉิงพูด "ผมเริ่มถอดรหัสตอนสองโมงยี่สิบนาที ถอดเสร็จไม่เกินสามโมงตรง"
โจวเซียวเซียนนำหน่วยบังคับใช้กฎหมายเข้ามาตอนสามโมงห้านาที"
เขางดหน้าขึ้นมองลวี่จงฟาง
"จากที่เขาส่งโทรเลขให้ผม จนถึงพาคนมาจับผม ห่างกันเพียงสี่สิบแปดนาที การออกปฏิบัติการของหน่วยบังคับใช้กฎหมายต้องใช้เวลาจัดการอย่างน้อยสิบห้าถึงยี่สิบนาที หมายความว่า หลังจากโจวเซียวเซียนส่งโทรเลขให้ผม ไม่เกินครึ่งชั่วโมง เขาก็ไปติดต่อหน่วยบังคับใช้กฎหมายแล้ว"
เขาไม่ได้สนใจว่าผมจะถอดรหัสได้หรือไม่ เขาแค่ต้องการให้ผมแตะต้องกองโทรเลขนั้น"
ลวี่จงฟางเขี่ยขี้บุหรี่ ไม่แสดงสีหน้า
"นายแน่ใจได้ยังไงว่านี่ไม่ใช่โทรเลขของญี่ปุ่น"
"การจัดเรียงรหัส" อวี้เจ๋อเฉิงพูด "สถานีวิทยุรหัสมอสของญี่ปุ่นใช้รหัสมาตรฐานแบบวา-บุน กลุ่มละห้ารหัส โทรเลขชุดนี้ถึงแม้รูปแบบชั้นนอกจะเลียนแบบการเข้ารหัสของญี่ปุ่น แต่ระยะห่างระหว่างกลุ่มรหัสไม่ถูกต้อง และยังซ้อนการเข้ารหัสครั้งที่สองแบบแทนที่ด้วยตัวเลขอีกชั้น"
นี่คือลักษณะมาตรฐานของระบบ 'คัมภีร์สวรรค์' ของกองทัพเรา"
ลวี่จงฟางมองเขาอีกสองสามวินาที สายตานั้นแฝงการประเมิน เหมือนกำลังพยายามมองทะลุเข้าไปในสมองของเขาว่ามีอะไรอยู่
ครู่หนึ่ง เขาก็ลุกขึ้นยืน
"เรียกโจวเซียวเซียนเข้ามา"
สองนาทีต่อมา โจวเซียวเซียนถูกพาเข้ามาในห้องสอบสวน
พอเข้ามาเห็นอวี้เจ๋อเฉิงไม่ถูกมัด นั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างปลอดภัย สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
"รองหัวหน้าลวี่ คนคนนี้ต้องสงสัยว่า..."
"ฉันถามนาย" ลวี่จงฟางตัดบท เสียงไม่ดังแต่มีความกดดันที่ทำให้ไม่อยากต่อปากต่อคำ "โทรเลขชุดนั้น นายส่งให้เขาเองใช่ไหม"
โจวเซียวเซียนลังเลครู่หนึ่ง "ครับ แต่..."
"นายบอกเขาว่าเป็นโทรเลขที่ญี่ปุ่นทิ้งแล้ว?"
"ครับ ผมคิดว่า..."
"การจัดการกุญแจรหัสลับของ 'คัมภีร์สวรรค์' แบบเข้ารหัสสองชั้น ใครเป็นคนรับผิดชอบ?"
ปากของโจวเซียวเซียนอ้าค้างแล้วก็หุบลง เหงื่อผุดขึ้นที่หน้าผาก
เขารู้คำตอบของคำถามนี้
การจัดการกุญแจรหัสถูกควบคุมโดยหัวหน้ากลุ่มงานสื่อสาร ซึ่งก็คือตัวเขาเอง
ทั่วทั้งกลุ่มงานสื่อสาร คนที่มีสิทธิ์เข้าถึงระบบเข้ารหัส 'คัมภีร์สวรรค์' มีไม่เกินห้าคน เขาเป็นหนึ่งในนั้น เขาไม่มีทาง 'จำผิด' ว่าโทรเลขชุดนั้นเป็นเอกสารที่ญี่ปุ่นทิ้งแล้ว
"ผม... โทรเลขชุดนั้นปะปนอยู่ในกองเอกสาร ผมไม่ได้ดูอย่างละเอียด..."
อวี้เจ๋อเฉิงพูดแทรกขึ้นมา เสียงเรียบนิ่ง
"หัวหน้าโจว โทรเลขชุดนั้นมีทั้งหมดยี่สิบสามหน้า ทุกหน้ามุมขวาล่างมีตราปั๊มหมายเลขสีแดงภายในของกองทัพ โทรเลขของญี่ปุ่นไม่มีทางมีตราปั๊มหมายเลขภายในของเรา แค่พลิกดูก็เห็นทันที"
สีหน้าของโจวเซียวเซียนราวกับถูกสาดน้ำเย็น เปลี่ยนจากแดงเป็นขาว จากขาวเป็นเทา ดวงตากลอกไปมาสองรอบ เหมือนกำลังพยายามหาคำแก้ตัว แต่ปากอ้าสองครั้ง ก็ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้สักคำ
"อีกเรื่องหนึ่ง" อวี้เจ๋อเฉิงพูดต่อ "บนต้นฉบับโทรเลขควรจะสกัดลายนิ้วมือได้ รอยนิ้วมือของผมจะอยู่แค่ด้านหน้าของโทรเลข เพราะผมกางออกมาดู ถ้าลายนิ้วมือของหัวหน้าโจวอยู่ที่ด้านหน้าด้วย แสดงว่าคุณได้อ่านเนื้อหาของมันแล้ว"
คุณอ่านเนื้อหาแล้ว รู้ว่านี่คือโทรเลขลับขั้นสุดยอดของกองทัพ ยังปลอมแปลงเป็นโทรเลขที่ญี่ปุ่นทิ้งแล้วส่งให้ผม
นี่เรียกว่าอะไร?"
โจวเซียวเซียนถอยหลังหนึ่งก้าว ริมฝีปากสั่นเทาพูดไม่ออก
ลวี่จงฟางบี้บุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่ แล้วลุกขึ้น
"เรื่องนี้ ฉันจะรายงานต่อห้องหัวหน้าฝ่าย ก่อนที่จะสอบสวนเสร็จสิ้น โจวเซียวเซียน ตำแหน่งหน้าที่ทั้งหมดของคุณถูกระงับชั่วคราว"
เขาหันไปมองผู้คุมสอบ
"ข้อสงสัยของอวี้เจ๋อเฉิงถูกปลดชั่วคราว เรื่องนี้จบแค่นี้ ทุกคนในห้องนี้ห้ามเปิดเผยข้อมูลเกี่ยวกับโทรเลขลับนี้ต่อบุคคลภายนอก ฝ่าฝืน มีความผิดฐานเปิดเผยความลับ"
ทุกคนในห้องสอบสวนตอบรับพร้อมกัน "ครับ"
ลวี่จงฟางหันหลัง มองอวี้เจ๋อเฉิงแวบหนึ่ง
"กลับไปที่กลุ่มงานสื่อสารกับฉัน"
อวี้เจ๋อเฉิงลุกขึ้น เข่าอ่อนแรง รอยเชือกที่ข้อมือแสบร้อน ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เป็นอาการอ่อนเพลียหลังจากรอดตาย ท้องไส้ปั่นป่วน น้ำย่อยไหลย้อนขึ้นมาถึงคอ เขากลืนลงไป หายใจเข้าลึก แล้วเดินตามลวี่จงฟางออกจากห้องสอบสวน
ทางเดินยาว รองเท้าหนังเหยียบพื้นปูน เสียงก้องอู้อี้
เดินไปได้ประมาณยี่สิบก้าว ลวี่จงฟางหยุดกะทันหัน ไม่หันหลังกลับ แค่หันหน้าครึ่งหนึ่งแล้วพูดประโยคหนึ่ง
"นายฉลาด แต่ความฉลาดไม่ได้หมายความว่าปลอดภัย น้ำในที่นี้ ลึกเกินที่นายจะคิด"
อวี้เจ๋อเฉิงไม่พูดอะไร พยักหน้าเท่านั้น
"ระวังเท้าของตัวเองด้วย"
ลวี่จงฟางเดินต่อไป ไม่หันกลับมาอีก
อวี้เจ๋อเฉิงเดินตามไปด้านหลัง มือล้วงกระเป๋ากางเกง เขาสัมผัสได้ถึงซองจดหมายบางๆ ที่ก้นกระเป๋า
นั่นคือจดหมายที่จัวหลานยัดใส่มือเขาก่อนออกเดินทาง
จนถึงตอนนี้เขายังไม่มีเวลาอ่าน
เมื่อเดินออกจากอาคารกองทัพ ท้องฟ้าของฉงชิ่งมืดลงแล้ว หมอกหนาคืบคลานขึ้นมาจากแม่น้ำเจียหลิง ความชื้นเหนียวเหนอะติดบนใบหน้า แสงไฟบนเมืองภูเขาที่อยู่ไกลออกไปสลัวๆ ราวกับดาวกระจายบนหน้าผาหินดำ
อวี้เจ๋อเฉิงยืนอยู่บนบันได สูดหายใจเข้าลึก
กลิ่นอากาศมีกลิ่นคาวน้ำจืด กลิ่นอับชื้น และกลิ่นควันถ่านจากหลุมหลบภัยที่อยู่ไกลออกไป
แต่ยังไงก็ดีกว่ากลิ่นสนิมเหล็กในห้องสอบสวน
เขารอดชีวิตมาได้
ขาทั้งสองข้างสั่นเทา ความอ่อนแรงจากเข่าแผ่กระจายจากน่องลงไปถึงข้อเท้า เขาจับเสาหินข้างบันไดยืนนิ่งอยู่ครึ่งนาที จึงรู้สึกว่าขามีแรงกลับมาอีกครั้ง
อวี้เจ๋อเฉิงลูบจดหมายของจัวหลานในกระเป๋า มุมปากขยับเล็กน้อย
เขาอยากพบเธอเร็วๆ
แต่สิ่งที่เขาไม่รู้คือ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เขาจะไม่มีวันกลับไปใช้ชีวิตที่สงบสุขอย่างที่เคยหวังได้อีกต่อไป