ต้าป่าราวกับไปกลิ้งคลุกโคลนมา ปากยื่น สีหน้าไม่ค่อยสบอารมณ์ พอเห็นกู้เฉาซีก็ยื่นมือทั้งสองข้างเข้าหาเธอ
กู้เฉาซีกลัวว่าเขาจะพุ่งเข้ามา จึงรีบพูดว่า “พาเขาไปล้างตัวให้สะอาดก่อน”
เสิ่นหงเสียขานรับ “อ้อ” แล้วจูงต้าป่าไป ตักน้ำล้างมือให้เขา จากนั้นก็ขยับเข้ามา ดวงตาเป็นประกายจับจ้องโบที่ผมของกู้เฉาซี “พี่สะใภ้สาม โบที่ติดผมพี่สวยจังเลย”
กู้เฉาซีเหลือบมองเธอ “ยังมีอีกเส้น เดิมทีเก็บไว้ให้จางอวิ๋นโหรว ถ้าชอบจะให้เธอก็ได้”
เสิ่นหงเสียตาเป็นประกาย “จริงเหรอ?”
“แต่ไม่ได้ให้ฟรีนะ” กู้เฉาซีมองเธอ
เสิ่นหงเสียระแวดระวังขึ้นมาทันที “ฉันไม่มีเงินหรอกนะ”
“ใครจะเอาเงินเธอล่ะ” กู้เฉาซีพูด “ต่อไปในหมู่บ้านมีเรื่องใหม่ ๆ อะไรก็มาเล่าให้ฉันฟัง จุดพักเยาวชนมีความเคลื่อนไหวอะไร ทะเลาะกันหรือเปล่า เธอก็คอยสังเกตไว้ ถ้าทำได้ดี ยางมัดผมเส้นนี้ก็เป็นของเธอ”
เสิ่นหงเสียเบ้ปาก “พี่สะใภ้สาม จะสืบเรื่องพวกนี้ไปทำไม? คงไม่ได้อยากรู้เรื่องสหายเซี่ยหรอกนะ! พี่สามฉันก็ไม่แย่ หน้าตาดี แถมทำงานคล่องแคล่วด้วย”
กู้เฉาซียิ้ม “ฉันเพิ่งแต่งเข้ามา ยังจำคนในหมู่บ้านไม่ครบเลย ต่อไปก็ต้องใช้ชีวิตที่นี่ทั้งนั้น อย่างไรก็ต้องรู้จักคนในหมู่บ้านให้มากขึ้น”
เสิ่นหงเสียกลอกตาไปมา ก่อนตอบตกลง “ได้ งั้นเอายางมัดผมมาให้ฉันดูก่อน”
กู้เฉาซีล้วงยางมัดผมลายตารางสีแดงขาวออกจากกระเป๋า โบกให้เธอดูแวบหนึ่งแล้วเก็บกลับ “ทำงานก่อนแล้วค่อยให้ของ”
เสิ่นหงเสียส่งเสียงฮึดฮัด พึมพำว่า “พี่สะใภ้สามนี่คิดบัญชีเก่งจริง ๆ”
“ช่วงนี้ในหมู่บ้านมีเรื่องใหม่อะไรบ้างไหม?” กู้เฉาซีถาม
เสิ่นหงเสียครุ่นคิด ก่อนจะยิ้มขึ้นมา “มีจริงด้วย เรื่องที่พี่แต่งกับพี่สามฉันไง วันนี้คนในหมู่บ้านยังพูดถึงกันอยู่เลย”