กู้เฉาซีซักเสื้อผ้าของตัวเองเสร็จแล้วก็กลับมาคัดตำราต่อ ตั้งใจมากกว่าเดิมอยู่หลายส่วน
ฟ้าเริ่มมืด เสิ่นฉีอวิ๋นก็กลับมา
เขายังหอบยอดบัวมาด้วย เพิ่งเก็บขึ้นมาจากทะเลสาบ สดใหม่เป็นพิเศษ
เขาไปตักน้ำก่อน ล้างมือและล้างหน้า
เสียงน้ำไหลซ่า ๆ กู้เฉาซีได้ยินจากในห้อง จึงชะโงกหน้าออกไปมอง แววตาของเขาไม่ได้เผยความเหนื่อยล้าให้เห็นนัก ก่อนจะเหลือบมาทางเธอ
กู้เฉาซีหดตัวกลับไปข้างโต๊ะโดยไม่รู้ตัว พยายามเบนความสนใจไปที่หนังสือเรียน เสิ่นฉีอวิ๋นไม่ได้เข้ามา
เธอได้ยินเขาเดินไปที่ลานบ้าน ไม่รู้ว่าพูดอะไรกับแม่เสิ่น ผ่านไปครู่หนึ่ง เสิ่นฉีอวิ๋นก็เปิดประตูเข้ามา ยกกะละมังน้ำใบนั้นออกไปเททันที
กู้เฉาซีจงใจไม่เงยหน้า ดินสอขีดเขียนลงบนกระดาษดังซ่า ๆ เสิ่นฉีอวิ๋นเดินมาหยุดด้านหลัง แล้วก้มมองกระดาษ
กู้เฉาซีกำลังทำโจทย์คณิตศาสตร์ คณิตศาสตร์ระดับมัธยมปลายในยุคนี้ง่ายกว่ายุคหลังอยู่บ้าง แค่อ่านตัวอย่างโจทย์ เธอก็คำนวณโจทย์รูปแบบใกล้เคียงกันได้แล้ว
เสิ่นฉีอวิ๋นมองอยู่หลายอึดใจ สายตาหยุดอยู่ที่สมการที่เธอเขียนไว้ชั่วครู่
กู้เฉาซีเงยหน้าขึ้นด้วยความสงสัย นี่มันคณิตศาสตร์ระดับมัธยมปลายนะ เขาอ่านรู้เรื่องด้วยหรือ?
“กินข้าวได้แล้ว” เสิ่นฉีอวิ๋นไม่คิดเลยว่าภรรยาของตัวเองจะมีความรู้จริง ๆ เขามีความทรงจำเกี่ยวกับโลกใบนี้อยู่ คนที่เรียนจนถึงมัธยมปลายมีน้อยมาก ส่วนใหญ่ก็แค่ไปโรงเรียนให้หมดวัน ไม่ได้เรียนรู้อะไรเป็นชิ้นเป็นอัน
“อ้อ” กู้เฉาซีวางดินสอ ลุกขึ้นเดินออกไป