ในหนังสือไม่ได้บรรยายสามีจอมไม่ได้เรื่องของเธอไว้อย่างละเอียด บอกเพียงว่าเขาเรียนไม่สูงนัก และใช้ชีวิตทั้งชีวิตหาเลี้ยงปากท้องอยู่ในหมู่บ้าน แต่ยิ่งกู้เฉาซีคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
พ่อเสิ่นกับพี่ใหญ่เสิ่นกลับจากนา วางก้นลงบนเก้าอี้แล้วก็ยกมือขึ้นโต๊ะอาหารโดยไม่ล้างมือ เสิ่นฉีอวิ๋นกลับล้างมือซ้ำแล้วซ้ำเล่าทุกวัน ดูสะอาดสะอ้านเรียบร้อย ทั้งท่านั่งก็สง่างามเป็นพิเศษ
ช่วงนี้อากาศร้อน ผู้ชายคนอื่นชอบถอดเสื้อโชว์แผงอก หรือไม่ก็ถกเสื้อขึ้นจนเห็นพุง
แต่เสิ่นฉีอวิ๋นแต่งตัวเรียบร้อยอยู่เสมอ ติดกระดุมจนถึงเม็ดบนสุด ดูมิดชิดอย่างยิ่ง กระทั่งพิถีพิถันเกินไปอยู่บ้าง
เขาราวกับนกกระเรียนขาวที่ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงไก่ ช่างแตกต่างจากคนรอบข้างอย่างสิ้นเชิง คนอื่นไม่ได้สังเกต คิดเพียงว่าเขาเสแสร้งทำเป็นสุภาพบุรุษหลังแต่งงานใหม่ ๆ แต่กู้เฉาซีกลับอดสงสัยไม่ได้ หรือเสิ่นเหล่าซานก็ถูกทะลุมิติมาเหมือนกัน?
คิดถึงตรงนี้ สายตาของเธอก็เลื่อนไปหยุดที่เสิ่นฉีอวิ๋น
ตอนนี้เขากำลังแล่ปลาอยู่ข้างบ่อน้ำ มือที่ขอดเกล็ดปลาเคลื่อนไหวอย่างไม่รีบร้อน นิ้วยาวเรียวเปี่ยมแรง จัดการควักเครื่องในออกจนสะอาดหมดจด
เมื่อจัดการปลาเสร็จ เขาก็ล้างมืออย่างพิถีพิถัน ราวกับสิ่งที่เพิ่งจัดการไม่ใช่ปลา แต่เป็นอย่างอื่น
เสิ่นฉีอวิ๋นพลันเงยหน้าขึ้น “มองอะไร?”
กู้เฉาซีรู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง รีบเบือนสายตากลับ “ไม่มีอะไร”
เธอไม่กล้ามองอีก เมื่อนึกถึงบางสิ่งที่ชวนให้รู้สึกไม่สู้ดีนัก อย่างฮันนิบาล นักชิมเนื้อมนุษย์