ใครอยากอยู่กับเขากันเล่า? กู้เฉาซีไม่พอใจอยู่ในใจ แต่ก็ไม่สะดวกจะพูดอะไรต่อ หากยังบ่ายเบี่ยงต่อไป นางคงได้พัวพันกับเสน่ห์พิฆาตแห่งบ้านพักรวมจริง ๆ
ถ้าหาของมาแลกไม่ได้จริง ๆ ก็เก็บไว้คราวหน้าแล้วกัน
เสิ่นฉีอวิ๋นคงไม่ได้ตามติดนางตลอดเวลาเสียหน่อย
คนอื่น ๆ ในตระกูลเสิ่นแอบมองเรื่องสนุกอยู่เงียบ ๆ พอเห็นทั้งคู่ไม่ได้ทะเลาะกัน แถมยังขยับเข้าใกล้กันเรื่อย ๆ ต่างก็รีบเบือนหน้าหนี แยกย้ายไปทำงานของตัวเอง
เสิ่นหงเสียกลับมาช้าที่สุด งานล้างจานจึงตกเป็นของเธอ ระหว่างล้าง เธอก็บ่นว่า “แม่ ล้างจานต้องผลัดกันสิ จะเรียกให้ฉันล้างทุกวันไม่ได้หรอกนะ…”
“ใครทำงานน้อยที่สุด คนนั้นก็ล้างจาน” แม่เสิ่นตัดสินใจทันที
เดิมทีเสิ่นหงเสียคิดจะเถียงสักสองคำ แต่พอคิดดูแล้วตัวเองก็แทบไม่ได้ทำอะไรจริง ๆ เสื้อผ้าแม่ก็เป็นคนซักข้าวก็เป็นคนทำ
พี่สะใภ้ใหญ่ต้องดูแลต้าป่า พี่สะใภ้สามเพิ่งเข้าบ้าน งานบ้านก็ยังไม่คุ้นมือ…เดี๋ยวก่อน เสิ่นฉีเฟิงเองก็ไม่ได้ทำอะไรเหมือนกันไม่ใช่หรือ?
“แม่ น้องสี่ก็ไม่ทำงานเหมือนกัน!” เสิ่นหงเสียรีบพูด
“งั้นพวกเธอสองคนก็ล้างด้วยกัน” แม่เสิ่นนึกถึงลูกชายคนเล็กที่ซนเหมือนลิงป่า จึงโบกมือ
“พี่รอง ผมไปตัดหญ้าให้หมูทุกวันนะ ได้ตั้งสามแต้มแรงงานแน่ะ” เสิ่นฉีเฟิงนั่งแปะอยู่บนเก้าอี้ ไม่ขยับสักนิด