เสิ่นฉีอวิ๋นกล่าวว่า “พรุ่งนี้ยังต้องขึ้นเขา นอนต่ออีกหน่อยเถอะ”
กู้เฉาซีพลิกตัวไปมา นอนไม่หลับ เสิ่นฉีอวิ๋นจึงหยิบพัดใบลานข้างเตียงมาพัดให้เบา ๆ สายลมที่พัดมาดูอ่อนโยนเป็นพิเศษ ไม่นานเธอก็หลับต่อได้อีกงีบ
เช้าวันถัดมา ตอนตื่นขึ้นมา ต้าป่ากำลังเล่นขี้เลื่อยอยู่ในลานบ้าน ส่วนเสิ่นฉีจงกำลังทำรถของเล่นให้ลูกชาย ใช้ไม้ทำล้อ ส่วนตัวรถก็ประกอบด้วยเทคนิคเดือยไม้
จางชุ่ยฮวากำลังซักเสื้อผ้าที่ใส่เมื่อวาน คราวนี้แม้แต่เสื้อผ้าของพ่อแม่สามีก็ซักรวมไปด้วย พอเห็นกู้เฉาซีออกมา เธอก็ถามด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้นว่า “เฉาซี จะให้ฉันซักเสื้อผ้าของเธอด้วยไหม? ฉันจะซักให้พร้อมกันเลย”
“ไม่ต้องหรอกค่ะ พี่สะใภ้ เสื้อผ้าของพวกเราซักเสร็จตั้งแต่เมื่อวานแล้ว” เดิมทีกู้เฉาซียังรู้สึกกังวลอยู่บ้าง กลัวว่าจะทะเลาะกันตั้งแต่เช้า โชคดีที่บรรยากาศในลานบ้านสงบสุขเป็นพิเศษ
แม่เสิ่นเห็นทั้งคู่กำลังจะออกไป จึงกำชับเป็นพิเศษว่า “กลับมาเร็วหน่อยนะ ตอนเย็นจะตุ๋นไก่กินกัน”
“ได้ค่ะ” อารมณ์ของกู้เฉาซีพลอยสดใสขึ้นตามไปด้วย
วันนี้ของที่นำมาลดราคาแฟลชเซลล์มีน้ำยากันยุง ผ้าขนหนูผ้าฝ้ายแท้ ชุดทดลองผลิตภัณฑ์บำรุงผิว ผ้าปักครอสติชคำอวยพรให้ครอบครัวสงบสุขและทุกสิ่งราบรื่น กับนาฬิกาข้อมือผู้หญิงยี่ห้อเหมยฮวา
อาจเป็นเพราะเมื่อวานคนในบ้านทะเลาะกัน ถึงได้มีของอย่าง “ครอบครัวสงบสุขและทุกสิ่งราบรื่น” โผล่มา นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่มีระบบแฟลชเซลล์ที่กู้เฉาซีไม่ได้ซื้ออะไรเลย
เธอพ่นน้ำยากันยุงก่อนออกจากบ้านแล้ว ส่วนนาฬิกาข้อมือเรือนเล็กประณีตนั้นเธอชอบมาก แต่ถ้าใส่ออกไปคงดูสะดุดตาเกินไป จึงเก็บไว้ในคลังสินค้า ตัดใจตัดสินใจว่าคราวหน้าจะเอาไปแลกเงินที่อำเภอ