กู้เฉาซีกุมอก ใบหน้าซีดเผือด
อีกนิดเดียว อีกนิดเดียวก็จับโดนงูแล้ว
เสิ่นฉีอวิ๋นรีบดึงเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน «ไม่ต้องกลัว ไม่เป็นไรแล้ว»
กู้เฉาซีซุกหน้าแนบอกเขา อกใหญ่จัง แถมยังนุ่มด้วย
อารมณ์ของเธอค่อย ๆ สงบลง ยิ่งมั่นใจในข้อสันนิษฐานของตัวเองมากขึ้น เสิ่นฉีอวิ๋นมีฝีมือเก่งกาจขนาดนี้ ต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่ อาจเป็นจอมยุทธ์พเนจร หรือไม่ก็คุณชายจากตระกูลใหญ่
เพราะเหตุการณ์ไม่คาดฝันนี้ ทั้งสองจึงลงจากเขาทันที กู้เฉาซีเห็นพุ่มหญ้าขยับอีกครั้ง คราวนี้เธอไม่ส่งเสียง แต่ส่งสัญญาณให้เสิ่นฉีอวิ๋นใช้ธนูยิงไป
คิดไม่ถึงว่าเสิ่นฉีอวิ๋นจะปิดปากเธอ แล้วพาไปหลบหลังต้นไม้ใหญ่ กู้เฉาซีทำหน้างุนงง ไม่นานก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจากทางนั้น
«พี่ชายที่รัก...»
«แทบจะเอาชีวิตพี่ไปแล้ว...»
ชายหญิงคู่หนึ่งกำลังคลุกเคล้าอยู่ในพุ่มหญ้า ร้อนแรงดั่งไฟปะทุ ยากจะห้ามใจ กู้เฉาซีเบิกตาโตทันที ว้าว! เร้าใจสุด ๆ!
คนสมัยก่อนนี่เล่นกันเก่งจริง ๆ ฟ้ายังไม่มืดก็มาเริงรักกันบนเขาแล้ว!
กู้เฉาซีพยายามมองไปทางนั้น คันไม้คันมืออยากยกกล้องส่องทางไกลขึ้นมาส่อง แต่เสิ่นฉีอวิ๋นไม่เพียงปิดหูเธอ ยังคิดจะบังตาเธออีก
กู้เฉาซีโมโหจนเหยียบเท้าเขาไปทีหนึ่ง เสิ่นฉีอวิ๋นถึงได้ยอมปล่อยให้เธอดูต่อ การยื้อยุดฉุดกระชากทำให้กิ่งไม้ใต้เท้าขยับ
«ใครน่ะ?» เสียงผู้ชายในพุ่มหญ้าดังขึ้นอย่างตื่นตระหนก
«รีบไป!» หญิงคนนั้นรีบร้อนสวมเสื้อผ้าแล้ววิ่งออกไป