โชคร้ายที่ตอนพวกเขากลับไป แม่เสิ่นกำลังเอ็ดเสิ่นฉีเฟิงอยู่พอดี “ฉันว่านายไม่รักชีวิตตัวเองแล้วใช่ไหม!”
“คิดว่าตัวเองว่ายน้ำเก่งมากหรือไง ไม่รู้หรือไงว่าในน้ำมันอันตรายแค่ไหน เมื่อวานเพิ่งฝนตก น้ำในแม่น้ำก็ขึ้น ยังกล้ากระโดดลงไปอีก!”
“ทำไมไม่เรียกผู้ใหญ่แถวนั้นให้ไปช่วยล่ะ?”
“ปล่อยให้เด็กอย่างนายลงไปคนเดียว ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับนาย แล้วฉันกับพ่อจะอยู่ต่อยังไง?” แม่เสิ่นบิดหูเสิ่นฉีเฟิง ราวกับอยากกรอกคำพูดทั้งหมดใส่หูเขาให้ได้
“แม่ ผมเรียกคนแล้วนะ แค่กลัวว่าจะไม่ทัน...”
เสิ่นฉีเฟิงร้องโอดโอย แม่เสิ่นจึงเผลอผ่อนแรงมือลง
พอเห็นลูกชายคนที่สามกับภรรยากลับมาถึงหน้าประตู แม่เสิ่นก็ปล่อยมือทันที ก่อนหันไปพูดว่า “เฉาซีกลับมาแล้วเหรอ ไม่เป็นอะไรใช่ไหม เดี๋ยวแม่ฆ่าไก่ตุ๋นให้กินบำรุงนะ”
เธอมองสำรวจอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า เมื่อเห็นว่าสบายดีไม่มีบาดแผล ก็รีบจับไก่มาตัวหนึ่ง ชั่งน้ำหนักอยู่สองสามครั้งแล้วพอใจ จึงตัดสินใจฆ่ามาทำกิน
“แม่คะ ไม่อย่างนั้นกินกระต่ายดีกว่า เก็บไก่ไว้ให้มันออกไข่นะคะ” กู้เฉาซีรีบห้าม ในยุคนี้ไก่ที่บ้านล้วนเป็นของมีค่า บางครอบครัวต้องอาศัยเก็บไข่ไก่ไว้ขายแลกเงิน
“ไว้คราวหน้าค่อยกินกระต่ายเถอะ ไก่ตัวนี้ยังไม่ออกไข่ วันนี้ก็เชือดกินเสียเลย” แม่เสิ่นตัดสินใจเด็ดขาด เห็นเสิ่นฉีเฟิงกำลังลูบหูอยู่ก็พูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “เดี๋ยวแบ่งน่องไก่ให้ชิ้นหนึ่ง”
“แม่ดีที่สุดเลย!” เสิ่นฉีเฟิงยิ้มจนเห็นฟันทุกซี่
เสิ่นฉีอวิ๋นเริ่มต้มน้ำ แม่เสิ่นรีบพูดว่า “ถอนขนไก่ใช้น้ำเดือดแค่ครึ่งหม้อก็พอแล้ว ต้มน้ำเยอะขนาดนี้ทำไม”
“เอาไว้ให้เฉาซีอาบน้ำ” เสิ่นฉีอวิ๋นเอ่ยชื่อภรรยาออกมาเป็นครั้งแรก คำสองพยางค์นั้นเมื่อหลุดจากปากเขา กลับฟังดูอ่อนโยนหวานละมุนเป็นพิเศษ