“พี่สะใภ้สาม พี่เก่งมากเลยครับ” เสิ่นฉีเฟิงรีบเข้ามาประคองกู้เฉาซี พาเธอไปพักใต้ร่มไม้
เสี่ยวโก่วตั้นถูกเลขาหมู่บ้านแบกไปหาหมอเฒ่าแล้ว แม่ของโก่วตั้นทำท่าจะคุกเข่าลง กู้เฉาซีรีบห้ามไว้ บอกให้เธอไปดูลูกก่อน แม่ของโก่วตั้นก้มคำนับติดกันหลายครั้ง พลางมองกู้เฉาซีอย่างละเอียด ราวกับอยากจดจำเธอไว้ในใจ
“โชคดีที่ช่วยโก่วตั้นกลับมาได้ ไม่อย่างนั้นลุงหวังกับป้าคงอยู่ต่อไม่ไหว” เสิ่นฉีเฟิงทอดถอนใจ เมื่อเห็นสองสามีภรรยาพาโก่วตั้นไปหาหมอ
“ต้องขอบใจเธอ ถ้าไม่ได้เธอ โก่วตั้นคงช่วยกลับมาไม่ทันแล้ว” กู้เฉาซียังจำภาพเขาอยู่ในน้ำได้ ทั้งที่ตัวเองก็ยังเป็นแค่เด็กหนุ่ม แถมยังกลัวมาก แต่กลับกล้าลงน้ำไปช่วยคน
“ผมเห็นเขาตกน้ำพอดีน่ะครับ” เสิ่นฉีเฟิงเก้อเขินเล็กน้อย ตอนกำลังตกปลาเขาได้ยินเสียงน้ำ จึงหันไปมองทางนั้น แล้วเห็นว่าเป็นเด็กคนหนึ่งถึงได้กระโดดลงไป
“เธอเก่งมากจริง ๆ แต่ถ้าเจอเรื่องแบบนี้อีก ให้รีบไปตามผู้ใหญ่แถวนั้นก่อน คนที่กำลังจมน้ำช่วยยากมาก โดยเฉพาะตอนดิ้นอยู่ในน้ำ ยิ่งอันตรายเข้าไปใหญ่” กู้เฉาซีพูดอย่างจริงจัง
“พี่สะใภ้ ผมรู้แล้วครับ ที่จริงตอนนี้ผมยังกลัวอยู่เลย มีอยู่หลายครั้งที่คิดว่าตัวเองคงขึ้นจากน้ำไม่ไหวแล้ว” คราวนี้เสิ่นฉีเฟิงจึงเผยความเปราะบางของวัยหนุ่มออกมาบ้าง
เขาเกาหัว พอจำตะกร้าของบ้านตัวเองได้ก็รีบยกไปวางข้างกู้เฉาซี แล้วเทน้ำชาเย็นใส่ถ้วยส่งให้เธอ กู้เฉาซีรับมาดื่มไปหลายอึก จึงรู้สึกดีขึ้น